Czym są ciała energetyczne i jak wikłają nas w matrix? Mikroresety świadomości- jak się bronić?

Ja mam taki obraz kobiety, która się

pokazuje jako energia, ale taka energia

żeńska, energia duszowa.

tak jakby stała poza jakąś strefą, tak

jakby stała trochę poza siatką, poza

Matrixem, była tam i ona wykonuje jakiś

taki ruch otwierania czegoś w

przestrzeni,

tak jakby otwierała kilka wejść takich,

nie wiem, no nie lubię słowa portal, ale

może, może to są portale. Tak to wygląda

i mówiła: "Tam jest wejście i wyjście.

Tam jest wejście i wyjście". Mam taki

obraz.

Marża daje pozwolenie na sesję.

>> Tak, tak, tak.

>> Tam jest wejście i wyjście, ale

powiedziałaś, że tych portali, tych

miejsc jest kilka.

Na razie widzę trzy, ale jakby są też

jakieś takie boczne. Ona tak jakby stała

przy tych trzech i mówiła, że tutaj

długo czekała, że tutaj długo czekała

właśnie w tym punkcie i w tym miejscu

czekała na tych, którzy znajdą wejście i

wyjście.

>> To jest też ta poczekalnia, o której

mówi Marzena, której doświadcza.

Tak, ale ona tutaj jest jakby tak to

jest ten poziom bardziej nawet duszy niż

ciała energetycznego,

ten wysoki. I tak jakby dusza, która

czekała, ona to jest jakby jakiś czas,

no czas nie istnieje poza siatką, poza

Matrixem, ale tak jakby byłby taki

moment, kiedy ona nie wcielała tutaj

tych swoich ciał energetycznych, nie

przechodziła przez matrix, tylko miała

przerwę w inkarnacjach

i czekała na tych, którzy mieli, ale

tutaj jest cały czas to nie, że wyjść,

ale wejść i wyjść. jakby wejście i

wyjście było tym samym i mieli się tutaj

znaleźć i tak jakby ona czekała czekała

i to jest takie czekała i tak jakby

no ktoś przyszedł, ale ale nie było tych

na których ona czekała.

>> Czyli ona czeka na konkretne osoby czy

na osoby, które odkryją coś konkretnego?

na osoby tak to to nie jest takie

spersonalizowane, że to są akurat te

wcielenia, te dusze, z którymi ja żyłam

tam, chociaż trochę też, ale bardziej

ile energii przejdzie, tej właściwej i

czystej energii przejdzie przez te

drzwi, no przez te portale. I teraz ja

widzę coś takiego, że ona jest na pewnym

poziomie, a jak ja się od tego oddalam i

patrzę niżej, to są piętra, są piętra

niższe, gdzie są bardzo podobne drzwi

też pootwierane i ona będąc tam na

poziomie energetycznym ma świadomość, ma

czucie, ma wiedzę, że że oni wchodzą

dołem,

że tam jest ruch na tych dolnych

poziomach i to się dzieje dlatego, że

żeby przejść przez te konkretne wejście,

wyjście. Oczywiście my tutaj się

posługujemy jakimś obrazem też, żeby to

zrozumieć, żeby umysł to zrozumiał, to

to trzeba mieć określoną jakość

częstotliwości. Więc teraz właściwie

odpowiadając na pytanie, ona mniej czeka

na konkretne jakby osoby czy konkretne

energie, tylko czeka na energię o

określonej częstotliwości,

która jakby doskoczy no do do tego

momentu, w którym ona się tutaj

znalazła.

>> Czyli to tak jakby można było sobie

zwizualizować tą metaforę tego ruchu

spieralnego do góry. to tak jakby są

piętra i ona tam gdzieś na jakimś wyżej

piętrze czeka, aż te energie wyklarują

się takie słowa mi przychodzi, osiągną

tą częstotliwość.

>> Tak. I to jest tak trochę tak jak takie

schody spiralne i tak jakby na każdym

piętrze były drzwi i taki obrazek jest

trochę taki, że ktoś jest w środku, ktoś

ktoś idzie jeszcze wyżej, ktoś jest

bardzo zdyszany i już jak widzi drzwi,

to już przez te drzwi przechodzi. Ale na

przykład jest też tak taki taki mam

obraz takich energii, które no bo na tym

poziomie, na którym jest teraz Marzena,

no to jest to jest poziom duszy, duszy

ducha. To jest ten wysoki poziom. A a te

energie, które chodzą po tej spirali, po

tych schodkach, no to są te ciała

energetyczne, świadomość całym tym swoim

bagażem czy czy całą swoją świadomością,

potencjałem energetycznym. I niektóre

zachowują się tak, że chcą iść dalej,

ale to przypomina coś takiego, że tak

jak ktoś by chciał dać krok, ale nie

może i niby nie ma żadnej bariery, bo

dalej widzi schodki, widzi, że jest

wyżej, ale nie jest w stanie się

przebić. Trochę jak taka taka galareta,

coś takiego gęstego, co nie pozwala

pójść dalej. Czasami w snach są może

takie odczucia, że nie mogę czegoś

zrobić. Trochę to to przypomina taki

paraliż, jak osoba, nie wiem, która ma

paraliż senny albo albo jest odrętwiała

i chciałaby poruszyć ciałem, a nie może

i niby nie ma przeszkody, ale ta

przeszkoda jest wewnętrzna, czyli jest

próg częstotliwości

i to ten próg częstotliwości jakby nie

przepuszcza dalej i tak jakby no

teoretycznie niczego nie ma, ale ale

jest, no bo no bo nie można iść dalej.

Czyli można powiedzieć, że ona czeka na

swoje części energetyczne, aż osiągną

częstotliwość.

Tutaj w tym momencie, w którym ona

siebie pokazuje, ona była poskładana,

czyli ona miała przy sobie swoje części

energetyczne, czyli był taki moment w

jej inkarnacjach.

No tutaj mi się pojawia jakby jakąś

jakiś taki moment pomiędzy jakimiś

kreacjami, czyli na pewno to nie jest

ta, w której my teraz jesteśmy, ale tak

jakby wcześniej, kiedy ona była bardziej

zaawansowana i ona jest tam cała

kompletna, czyli jej części energetyczne

przeszły te spirale i dotarły do tego

punktu, a ona jakiś czas spędza tam jako

ta, która tak naprawdę wysyła sygnały

tej góry, tak zwanej góry, symbolicznej

góry, żeby inicjować tak jakby takie

transformacje w ludziach. to się dzieje

no dzisiaj w sesji to się też trochę

pokazywało taką jakby siecią

energetyczną i ona dlatego się nie

inkarnuje, bo robi pracę tam jakby robi

pracę spoza. Natomiast dzisiaj to jest

właśnie dobre pytanie, bo dzisiaj ona

jest tam i czeka na siebie samą.

>> No bo to jest właśnie jakiś sen wtedy, o

ile można powiedzieć, że wtedy. No ale

dzisiaj ciała energetyczne, marzeny są w

jakimś innym miejscu. Te takie

najbliżej.

jakbyś też mogła zobaczyć jakby jak ten

układ, jakie tam są proporcje, co tutaj

w którym miejscu jest najwięcej, od

czego musimy zacząć.

Ja tak jakby widzę, że nie wiem, okazuje

mi się siódme piętro, a pięter jest

kilkanaście. Oczywiście to jest jakaś

metafora i trochę widzę tak, że są różne

ciała energetyczne, no bo są te ciała

energetyczne, które są najdalej od ciała

fizycznego, a jak są najdalej, no to są

najbliżej tych wyższych przestrzeni. One

są najbardziej eteryczne, najbardziej

takie w częstotliwości, w największej

świadomości, bo one tak jakby są na tym

pograniczu Matexa i one są wyżej i

później jest tak jakby każde kolejne

było piętro niżej, piętro niżej i jest

coś takiego na przykład w ciele

mentalnym i emocjonalnym, że ono chce

iść dalej, ale jest ten kisiel, czyli

jest to takie ta te uczucie tego

paraliżu i to ciało energetyczne

pokazuje się w taki sposób, że ono chce

iść dalej.

nie wie dlaczego nie może. I tak jakby w

pewnym momencie w tym ciele

energetycznym pojawia się coś takiego,

czy czy naprawdę ja mam iść tam dalej,

skoro no tak jakby ono się tak podnosi,

ono wykonuje taki taki ruch, tak jak

człowiek fizyczny chciałby się wspiąć

gdzieś. Czyli jest taka intencja, jest

takie postanowienie, ale nie idzie

dalej.

A czy to nie jest tak, Natalia, że te

ciała, one też układają się w taką, że

można sobie wyobrazić je jako taką

spieralę z tymi schodami, że no jest

ciało, potem jest to ciało energetyczne

najbliżej, więc trochę wyżej od ciała,

więc piętro wyżej, potem jest to

następne, więc piętro wyżej i potem aż

do poziomu duszy, że one się jakby tak

jak żyjemy, no to one są zawsze

rozwarstwione na poziomach,

>> tak? taka jak taka muszla ślimaka trochę

czy taka tak trochę tak taka harmonijka,

że one są połączone, ale jak taki

wachlarz o coś takiego, że tak, że one

mogą też też no w taki taki ruch

spiralny, tak?

>> I mam takie pytanie, gdzie jest napęd?

Od dołu czy od góry? Jeżeli robimy

transformacje, wiadomo, że od góry,

jakby od duszy, ale w takich rzeczach,

jak którymi możemy się bezpośrednio

zająć w swoim życiu.

No napęd jest jakby widzę, że

dwustronny.

Najgorzej mają te ciała, cokolwiek to

znaczy najgorzej, takie może środkowe

albo te najwyższe nawet, bo tak jakby te

najwyższe nie mogą zrobić ruchu. One

mają wszystko to, co jest wysokie, ale

to co je ciągnie to jest ta dolna część

tej harmonijki.

>> Obciążenie tam jest po prostu.

>> Tak, worek z piaskiem, czy jak kamień

nogi, tak? czy czy taki takie dociążenie

i ono ciągnie tam w tamte rejony i teraz

tak te wyższe ciała nie tyle, że one

opadają, ale jakby są w takim poczuciu

zawieszenia.

była na ostatnio na sesji ten taki zrzut

paliwa. To też było trochę taki obraz do

tego.

Tak. I ten zrzut paliwa tutaj jest

ciekawy, bo tutaj jak widzę najwięcej

tego tego do zrzutu, czyli jakby takich

dodatkowych części, czyli mi to się

często pokazuje jak taki jakaś formacja,

taka struktura stała, nie wiem, skalna,

jakiś meteoryt, który pędzi z wielką

prędkością i w trakcie tego pędu zrzuca,

czy właściwie rozkrusza, rozpuszcza,

odpadają od niego części, które

blokowałyby dalszą podróż. Takie

zrzucanie, zrzucanie właśnie jak ten

zrzut paliwa, czyli musimy się stać

lżejsi i tutaj tego zrzutu paliwa często

te te ciała mentalne, emocjonalne, one

tego nie wykonują. Czy jest cały czas

jakiś cień, jakaś trauma, jakieś

przywiązanie, jakaś taka percepcja

zawężona, która patrzy w to, co jej się

wyświetla. I też widzę przyjmowanie do

siebie, czyli coś się zadziewa w

Matrixie, coś się zadziewa wokół mnie, w

mojej przestrzeni i to się przedostaje

przez moje pole, przez moją energię, do

mojej energii. To wnika, ja to traktuję

jako swoje, ja to biorę, ja to zaczynam

zasilać, kieruję uwagę w rzeczy, które

nie mają znaczenia, ale wydaje się

mojemu umysłowi, że one są znaczące,

czymś się przejmuję, projektuję. No i

tutaj to to ciało w ogóle mentalne, ono

się pokazuje jak taki człowiek, który ma

te okulary VRowe nałożone i tam coś w

środku przeżywa, macha dłońmi, my na

niego patrzymy z boku, nie wiemy tak

naprawdę co on robi, on jest w jakimś

takim swoim odklejeniu, w jakiejś grze.

No i tak właśnie trochę dusza widzi nas

z tego poziomu, nas tutaj jako ludzi,

jako tego swojego człowieka.

Wiesz co, jeszcze przyszła mi taka

metafora jedna, że tak jak jest

nasionko, rośliny mają nasiona i one

mają taką warstwę ochronną, ale żeby

roślina mogła kiełkować, to ta warstwa

ochronna musi odpaść.

I teraz te wszystkie cienie, te

wszystkie traumy, te wszystkie też

wyzwania, które być może mamy przed

sobą, rzeczy do transformacji, tak

naprawdę w pewnym momencie muszą odpaść,

ale z jakiegoś powodu bierzemy je za

swoje i jako właśnie swoją ochronę,

którą chcemy zachować.

Tak. ten rozpad taki jak powiedziałeś,

że to nasionko to jest takie jakby

zniszczenie, czyli ono żeby zaczęło

dalej iść i kiełkować to musi zniszczyć

jakąś część siebie, czyli przejść tą

transformację i to jakby z naszego tutaj

punktu widzenia niszczenie tych warstw

ochronnych, bo warstwą ochronną może być

też lęk i strach, złość,

>> strategia przetrwania.

Tak, to jest strategia przetrwania, bo

to mi daje siłę, to mi daje tożsamość,

bo przecież strach mnie chroni.

Lojalność rodowa taka nawet nieformalna,

bo możemy nienawidzić swojej rodziny

całej, a i tak być lojalni i nie zrobić

kroku dalej, bo wszystkie kobiety

cierpiały, a mężczyźni byli tacy. I i to

jest coś takiego, że jakby jak to

pęknie, to kim wtedy będę? Tak jakby to

jest koniec tej tożsamości matrixowej.

Nie będę należała do tej wioski rodowej

na przykład.

>> Tak. I takie jakby jakieś porzucenie to

jest trochę tak jak teraz mi się też

pokazuje ktoś kto wychodzi z ciała jest

śmierć ten moment tej śmierci fizycznej

i jest ten wielki lęk co teraz kim ja

teraz jestem kim ja teraz będę i i

pierwsze co, czy tam spotkam tych którzy

już nie żyją czy ktoś po mnie przyjdzie

czy ktoś się mną zaopiekuje. Ale to

wszystko, te lęki, te strach to jest

cała indoktrynacja

przez różne matriksy, przez różne

kreacje, które tutaj były. taka, która

zawęziła takie naprawdę wyjęła

świadomość z człowieka, bo tak jak widzę

te te ciała, które układają się w te

harmonijkę, te ciała energetyczne, to

najwięcej świadomości jest w tym

ostatnim, w tym najbliżej duszy, a im

niżej, tym tej świadomości jest mniej,

tylko są te okulary VRowe, obraz i bycie

w grze, którą traktujemy jako

rzeczywistość, jako nas samych,

widząc tą swoją postać grającą nawet,

czyli to ten człowiek, który ma założone

te wiary i widzi tam jeszcze siebie jako

kogoś, nie wiem, księżniczkę, smoka,

rycerza i on jest tak przejęty tą grą,

że on tam jeszcze jest w tej grze jako

on sam, jakby już traci w ogóle jeszcze

nawet takie pojęcie, że on stoi tutaj w

tych okularach.

Czyli chodzi o transfer tak naprawdę

między informacji, między piętrami. No

bo też no ciało fizyczne nie pójdzie

bezpośrednio do duszy i te wszystkie

piętra już jakby z definicji te ciała są

na tych piętrach, ale chodzi o to, żeby

one miały możliwość przesyłu między

sobą.

>> Tak. I tutaj jest taka pokusa. To jest

często też w duchowości, czy jak ktoś

stawia te kroki w duchowości, że sobie

mówi o duszy albo mówi, że się zwraca do

duszy, albo że dusza go prowadzi, że

dusza mu coś wskaże i tutaj często

wchodzą jacyś pośrednicy

i to się dzieje po sieci. tak jakby ten

ten cały New Age też wymyślony jako jako

alternatywa dla tych, którzy będą

poszukiwać, ale to będzie no właściwie w

przeróżnych dziedzinach będzie to

kontrolowane,

bo dusza nie ma takiej roli, jakiej my

jej nadajemy, bo my te rolę nadajemy

interpretując duszę poprzez te okulary

wiarowe, czyli jako jakąś tam opiekunkę

kogoś, kto tak się pochyla nad nami,

chce nas przytulić albo czasami nas

ukaże trochę jak taki Bóg czy anioł.

stróż albo jakiś bóg każący. A tak

naprawdę dusza to jest to, że my

dostrajamy się, szukamy w sobie jaki to

jest dźwięk, jakie to jest drganie,

drżenie, jaka to jest jakość. I to jest

trochę takie pytanie, kim bym była,

gdyby nie mój host.

gdybym mogła zrobić co tak naprawdę ja

chcę bez tych filtrów, że się boję, że

nie mogę, że nie wypada i tam zaczyna to

nasionko kiełkować.

>> I tak mi się jeszcze pokazuje rdzeń jako

ten światłowód między piętrami.

>> Tak.

i ten światłowód, czyli spotkanie tej

męskiej i żeńskiej energii, bo ta męska

i żeńska duch i dusza, no można

powiedzieć, że poza Matrixem to jest to

samo. One są jednym, one nie tyle, że są

oddzielone i trzymają się za ręce jak

taka super idealna para. Dualizm i

podział jest na potrzeby matrixa, ale

tam one są jednym i to jest to zderzenie

tych dwóch energii i to jest ten jeden

rdzeń, który przewodzi no właściwie te

częstotliwości, tak? takie zbliżanie

się, w ogóle czucie tego rdzenia w sobie

to jest już hakowanie też w sobie gry.

>> Marzena nam powiedziała też w tej

rozmowie przed sesją, że używając tej

metafory nasionka i skorupki,

że ona jest właśnie w takim miejscu

trochę jakby była tuż przed tym, żeby o

ta skorupka się mogła otworzyć, żeby ją

zrzucić, że już nie pasują do niej stare

rzeczy, że teraz jest w takim nie wiem i

to nie wiem jest takie, że może jest

dobre. Ale w sumie to używa go trochę

przeciwko sobie. zobacz na ten stan na

początku, w którym jest teraz Marzena w

życiu.

Ona jest tak jakby teraz widzę ciała

energetyczne, to one są w tej takiej

gotowości, takiej determinacji, żeby iść

dalej, ale jest ta niewidzialna

galareta, która to powstrzymuje, ten

taki paraliż, bo one czekają na decyzję

tutaj niżej i jakby jest taki, ja bym to

nazwała trochę flirtem z czymś, co ona

wie, że już nie jest jej i jej nie

służy, ale co to będzie, jak to wszystko

się posypie i tak jakby taka informacja,

która idzie od duszy do Marzeny, że to

się nie musi posypać, a nawet jak się

posypie, no to to jest wyzwolenie, to to

jest to, co jest najpiękniejsze i to

jest to, po co ona tutaj przyszła.

>> Ta kaloreta na tym najniższym poziomie,

co tam jest, z czego ona jest złożona?

Ja bym powiedziała, że to jest to jest

ciekawe, bo tak szukam tutaj jakichś

emocji, no bo wiemy, że jest strach,

jakaś niemoc, ale ona jest tak naprawdę

pierwsze co mi przychodzi to jest flirt

z grą.

Tak jakby ta galereta nawet nie jest

silna.

Ona jest silna. Ona się staje

silniejsza, kiedy Marzena ją bierze pod

uwagę, kiedy na nią patrzy i kiedy kiedy

się zatrzymuje przed nią, to ona wtedy

zaczyna się zagęszczać i staje się taka

jakby potężniejsza.

To nawet nie jest coś takiego, bo często

jest tak, że są jakieś takie blokady, że

ktoś się nie może uwolnić, że trzeba tam

strasznie dużo rzeczy uruchamiać,

podnosić, podnosić energię, żeby, żeby

coś tam kliknęło. A to jest jakby taki,

ja nie wiem, ja widzę taki rodzaj flirtu

po prostu flirtu z grą. Tak jakby ta gra

jest jednocześnie dla niej z punktu

marzenny. Ona jest i trudna, ale ona już

też była przez nią ograna i i teraz tak

w jej ciałach mentalnych i tych

emocjonalnych jest ta informacja. Ona

jest oczywiście gdzieś tam poukrywana,

bo to nie jest takie jeden do jednego,

że Marzena sobie mówi: "Ja już tam

kiedyś stąd wyszłam", to w ogóle to jest

wszystko proste, ale jest gdzieś taka

taka takie zaszyte poczucie, że to nie

jest nie do przejścia, to nie jest

labirynt, z którego nie można wyjść, ale

można się tutaj jakby jakoś pobawić

kogoś, kto jest bezradny.

Jakaś taka rola mi się pokazuje bardziej

tak jakbyśmy tutaj udawali na jakimś

poziomie i tak też to ma Marzena,

bezradność wobec tego co tutaj jest.

Robimy to w jakimś celu.

No to znowu teraz zależy, bo im wyżej,

tym te ciała sobie zdają z tego sprawę,

że to jest gra i zabawa, ale im niżej,

to to może być ta świadomość, że to

jest, że to jest tylko przebranie, że to

jest gra, ale jednocześnie dochodzą

różne bodźce zewnętrzne, które

przekonują tutaj hosta, że to jest

trudne, że ten świat jest zły, że tutaj

nie ma sensu, właściwie po co tutaj

jesteśmy, że życie jest ciężkie i to

jest jakby pomieszane, czyli jakby

trochę tej wyższej świadomości. Czyli

jakby z punktu widzenia duszy to ta gra

jest prosta. Tak, ta gra jest jej w

ogóle nie ma nawet, bo dusza jakby

wpuszcza tutaj te swoje części

energetyczne, które zasila, żeby

zobaczyć i to pokazała tutaj Marzena w

tej pierwszej scenie, żeby zobaczyć co

się wydarzy, jeśli ona zejdzie tak nisko

do sztucznej rzeczywistości i co się

wydarzy z energią. jaki, jakie są

możliwości komunikacji, czy ta energia

wróci z powrotem, w jakiej formie,

bo to jest transformacja świadomości i

dla duszy to jest proste. Dusza jakby

cały czas wysyła nam sygnały. Te sygnały

są na różne sposoby zakłócane. Czyli

jeszcze jak widzę te kręcące się schody,

to tam jest cały czas na każdym piętrze

bardzo silne oddziaływanie, żeby te

sygnały zakłócić i że my potem finalnie

nie wiemy, czy to od duszy pochodzi, czy

to jest hosta, czy to jest moje, czy to

nie jest moje. I no i to jest takie

pomieszane, że jest trochę tego i trochę

tego, a z drugiej strony jest ten gęsty

matrix, jakieś doświadczenia, których my

nie chcemy. No i i rzeczywiście możemy

uznać na jakimś też naszym poziomie, że

ta gra jest, że jest trudna, że jesteśmy

tutaj pogubieni,

bo też chciałam sprawdzić, czy tam nie

ma czegoś takiego, że ona na przykład

gdzieś na jakimś wyższym poziomie

używała tego jako jakiegoś takiego

fortelu przeciwko grze, żeby gra się nie

zorientowała, że ona wie, ale na

niższych poziomach sama uwierzyła w to.

Tak było na pewno i to jest też taki

fortel wielu graczy.

W ogóle tak jak widzę kogoś z wysoką

świadomością to osoba z wysoką

świadomością w ogóle z wysoką energią i

z wysoką jakością może być postrzegana

przez świat zewnętrzny jako jakaś taka

bardziej naiwna i bezbronna, bo ona nie

używa tych metod, które są takimi

metodami tutaj z tego rozdania. Nie

wiem, nie, nie atakuje, nie jest mściwa,

nie robi. No nie robi pewnych rzeczy,

ale nie robi poprzez swoją siłę, dlatego

że nie musi, bo bo ma pamięć albo wie,

że kreacja odbywa się z innego poziomu,

z innego poziomu nawet widzi swoich

oprawców, więc nie musi pewnych rzeczy

uruchamiać. wie jakie są konsekwencje

wchodzenia w pewne niższe energie, ale

dla gry i dla takich tych niskich graczy

albo dla tych istot ingerujących ona

może być taki komunikat, że że ona jest

słaba.

sama też może odbierać taki komunikat,

że jest zagubiona albo że nie wie w

zasadzie po co tu przyszła.

Tak, czyli jakby tak finalnie ten już

ostateczny host, tak, który jest, może

na przykład inaczej interpretować

wrażliwość, bo wrażliwość, mówimy o tej

takiej wysokiej wrażliwości, to nie jest

wrażliwość, która nas zabija. jest to,

że my jesteśmy w stanie wejść wyżej i

poprzez swoją empatię widzieć bardzo

dużo, widzieć co jest, stać obok kogoś,

wiedzieć co on czuje, mieć cały

kontekst, szeroki kontekst jego i naszej

sytuacji, ale my się nie stajemy tą

sytuacją. Ale to się zaczyna też

mieszać, kiedy no kiedy ktoś jest mniej

świadomy albo no jest jakoś tam mocno

obodźcowany w dzieciństwie na przykład.

Czyli tutaj dzieciństwo to jest takie

pierwsze pole starcia, gdzie jest bardzo

taki mocny zamach u ludzi duszowych na

ich wrażliwość, na tyle, żeby ta

wrażliwość nie była rozpoznaniem, żeby

to nie była taka furtka do tego

jasnowidzenia, jasnowiedzenia, do

kontaktu z wyższymi częściami, tylko

żeby wrażliwość była tym mieczem, który

się wbija nam w serce i i my od tej

wrażliwości chcemy uciec, więc sobie ją

ucinamy.

A Marzena powiedziała, że u niej taką

emocją, która jej towarzyszyła od

dzieciństwa i cały czas jest w jej życiu

obecna jest taki strach o wszystko.

Wewnętrzny strach. Nawet nie jakieś

konkretne rzeczy, tylko po prostu

strach. Czy to jest taki właśnie zamach

na nią, żeby ona była obezwładniona tym,

żeby nie poszła dalej, żeby to była ta

plazma?

>> Tak, taki strach. On jest tak jakby

nawet wygenerowany. Ja widzę, że on się

pojawia w dzieciństwie i on jest zasany.

Ona go zasysa, tak mi się pokazuje z

mlekiem matki, ale nawet jeszcze

wcześniej tak jakby z tą energetyczną

pępowiną, eteryczną pępowiną, fizyczna

eteryczna pępowina, kiedy ona jest w

brzuchu matki i tak jakby pobiera

informacje, czyli tak trochę jak takie

USB czy tam sobie jakiś tam dysk, który

pobiera, my coś tam pobieramy, pobieramy

i ona tak jakby pobiera pakiet

informacyjny. Jakby tutaj chodzi o geny,

to się gdzieś tam zapisuje na poziomie

jej mitochondriów. Informacja o niej, o

tym takim niewidzialnym murze, tej tej

tej plazmie.

>> To jest informacja, która pochodzi od

jej mamy, bo jej mama ma to samo. Czy to

jest informacja, która tam jakoś została

z kolektywu zaciągnięta?

>> Mama, tak jakby mama stawała się częścią

jej świadomości.

Jak nawet się coś takiego chyba mówi, że

że dziecko chyba, które jest w brzuchu,

że ono, że mocno pobiera od matki i to

jest ta więź matki i dziecka, to ta więź

matki i dziecka na poziomie biologicznym

to jest też zassanie bardzo wielu

programów i jakby stworzenie takiej

matki w sobie. Informacyjna matka we

mnie. I to mogą być różne części. To nie

znaczy, że my jesteśmy jeden do jeden

tak jak nasza matka. Często nawet sobie

nie zdajemy sprawy, że wiele rzeczy

powtarzamy. Niektóre rzeczy mogą być,

nie wiem, te, te dobre, tak zwane, te

korzystne, ale to nawet jeżeli coś jest

korzystne czy niekorzystne, to pytanie

dla kogo i kto to ocenia. Więc najlepiej

jakbyśmy mieli rozpoznane to kim

jesteśmy naprawdę, a nie to co zostało

pobrane. Bo trochę mi się pokazuje, że

to zasysanie tych informacji w tym

czasie prenatalnym, no to tak jak

oddziaływanie, nie wiem, planet na

przykład, że że ktoś ma jakiś tam znak

zodiaku, oddziałują jakieś planety i

oddziałują oczywiście na hosta i opisują

jaki ten host ma tutaj być i z czym się

mierzyć. I i to jest a to jest jeszcze

takie inne oddziaływanie, które już się

zadziewa tutaj na poziomie tworzenia

ciała biologicznego.

I to też jakby taka kopia przenoszona

przez wewnętrznie, taki obraz dysku od

razu załadowany do tej drugiej osoby

replikuje siatkę, replikuje matriks

cały.

>> Tak. Tak. jak w przypadku Marzeny i jej

mamy, bo Marzena tutaj pyta o w ogóle

kim jest mama i o co chodzi w relacji z

nią. opowiedziała nam trochę o tym, jak

wyglądało jej dzieciństwo, ale też, że w

pewnym momencie została mamą swojej mamy

i że ma takie poczucie, że cały czas jej

czegoś nie wolno. To jest ten zapis,

który ona tam pobrała jeszcze wtedy.

Wtedy

ja mam takie poczucie, że jej tak samo

nie wolno, jak nie było wolno jej mamie,

że tak jakby do pewnego momentu można to

nazwać lojalnością rodową, ale to jest

jeszcze głębiej. To jest jakby zapis

hosta, czyli to jest to pobranie

informacji i tak jakby jej mama była

taką warstwą,

czy jak są ciała energetyczne i ciało

fizyczne to jakby ta mama, oczywiście

tutaj nie chodzi, że to jest mama, to

jest ten ten zapis mamy, takie copy

paste, taka kserokopia, kalka tworzyła

jakiś dzisiaj obraz Marzeny.

Ale to taka kołderka, która Marzena

powiedziała, że czuję jakby się była

przykryta czymś takim, to to też jest

wypadkowa tej mamy tej tego zepisu. W

ogóle pojawia mi się wtedy łożysko, jak

o tym myślę.

>> Tak, tak to jest. No bo to takie właśnie

kołderka, łożysko i to jest to, co ona

opisała. To można powiedzieć, że to jest

właśnie ta ta kalkomania, coś co ją

przykrywa, a jednocześnie ją opisuje

względem niej samej. Czyli jak ona

podejmuje jakieś decyzje, to widzi przed

sobą to łożysko i to łożysko oddziałuje

i na nią i na świat zewnętrzny,

>> czyli i na nią, i na mamę.

i na nią i na mamę i na ludzi na

przykład, których Marżena spotyka czy z

którymi jest, bo informacja do świata

jest poprzez właśnie tę kołderkę, czyli

poprzez to, że mi nie wolno, że ja się

boję, że nie nie mam jakiejś inicjatywy,

że dochodzę do pewnego momentu i dalej

mówię stop, bo coś tam i to to właśnie

to umarzenie jest takie to, bo i

właściwie nie wiadomo dalej i i bo bym

zrobiła trzy kropki, bo jest ta kołdra,

nie, że jestem przerażona, bo bo grozi

mi wypadek, bo mam lęki, bo mam traumę z

dzieciństwa, że ktoś mnie gonił, tak jak

często to jest w sesjach i to jest takie

bardziej nazwane, tylko jest, bo trzy

kropki i pojawia się ta kołdra, dlatego

że jest ta kołdra, która przykrywa,

jest taki zapis.

>> To coś tutaj jeszcze potrzeba, żeby

przynajmniej odsunąć tę kołdrę na ten

moment.

Ona już tak jakby sama to zauważa

i nawet bym powiedziała, że ona tak te

kołdrę takim niesmakiem jakby z siebie

zdejmuje, z takim, że to zostało jej po

prostu dawno dawno temu w tym czasie

tego tworzącego się płodu,

kształtującego się ciała, że ona to

wchłonęła i my też to wchłaniamy. To są

to są te zapisy dziedziczenie tak zwane

>> komórki macierzyste.

>> Komórki macierzyste, tak że ona to po

prostu dostała. Tak. I teraz się od tego

właściwie ona się od tego teraz tak

odsuwa jakby się odsuwa trochę od czegoś

obrzydliwego, ale od czegoś obcego. Może

tak, że coś co jest takie obce, no taki

obcy obcy we mnie. Ósmy pasażer. No

stromo trochę tak. Czyli część mnie we

mnie, ale obca i to mi się nie podoba.

Takie coś widzę.

I teraz tak było to poczucie strachu

tutaj, którym była nasiągnięta. Było to

poczucie też, że nie pasuje, ale że też

powiedziała nam Marzena, że ona wpada w

taką nawet decyzję, że nie będzie dalej

robiła niczego, że tak jak nam

opowiadała o tym, że ta to taka metafora

jedzenia chipsów albo jedzenia pizzy, że

no wie, że to jest nie tak, ale już tam

jest, więc zgadza się na to. To też było

z tego miejsca, czy tutaj jeszcze coś

innego w tej konstrukcji się pojawia?

Tak, to jest trochę też ten ósmy

pasażer, ale też taka jakby konstrukcja

tych okularów takich VRowych i to nawet

nie jest, jak widzę jej ciało

energetyczne, to nie jest na głowie tej

energetycznej, tylko to jest głębiej. To

to jest jakby to są takie soczewki,

okulary, które są w środku tam i one

powodują jakiegoś rodzaju takie

uśpienie,

nieświadomość pewnych rzeczy, jakiś taki

stan. No tak jak powiedziałaś, że skoro

jest, to już to wezmę. Tak jak ktoś, kto

jest tak jakoś znieczulony, ale w taki

sposób, że traci kontakt ze sobą.

No właśnie, bo w ogóle też jak mówisz to

mi się pojawia jakaś taka struktura w

mózgu, tam się aktywuje coś na w

układzie nerwowym, co jest nazwane już

teraz w nauce. No i ono jest z tym

związane.

Pojawia ci się coś,

tak? Bo to jest jakby coś takiego, co

jest podpięte tak jakby jakimiś

kabelkami pod percepcję,

sposób odczuwania, nazywania, a

jednocześnie to też jakby jakoś jest

skorelowane też z hormonami.

Układ hormonalny, też reakcje, taka

biochemia, jakieś białka też mi się

pokazują też coś, co wpływa na całą

biochemię i na przykład na konkretne

stany, w których my się znajdujemy.

tak jakby panel sterowania też

zarządzania nami wszystkie gruczoły też

dokrewne.

I mam teraz takie pytanie, bo jest dużo,

dużo osób, dużo ścieżek, dużo nurtów,

medytacje i tak dalej, czy urządzenia

nawet, które są bardzo ściśle

sfokusowane na to, żeby właśnie operować

tam na mózgu i tam robić optymalny układ

właśnie hormonalny, impulsów,

przewodzenia. No i my trochę wiemy, że

to też nie działa tak jak jest i tak

mechanicznie, dlatego że tam brakuje

tego przewodzenia po tej sieci, która

jest jeszcze głębiej.

>> Tak. Właściwie nawet ja bym powiedziała,

że ta praca tylko na tej części, o

której teraz powiedziałaś, czyli jakby

na mózgu, ona nawet może ten mózg tak

jakby dobrze posprzątać, ale po to, żeby

coś się pod niego podpięło.

Czyli tak jakby widzę to jest też

działanie z poziomu transhumanizmu,

bo to się zadziewa tak czy inaczej tak

jakby, nie wiem, widzę teraz mózg jakiś

taki wielki magazyn, tam są w środku

jakby pokoje i tak jakby przestawianie

tam pewnych rzeczy, klocków, ale

robienie to tego za pomocą technologii

tak jakby jeszcze bardziej doprowadza do

czegoś takiego jak odcięcie. Odcięcie,

czyli te nasze żywe części tak jakby

traciły dostęp i gra zaczynała się od

początku. bo ktoś inny tam zaczyna coś

przestawiać.

Czyli takie medytacje na to, żeby jak

najszybciej osiągać, nie wiem, stan alfa

w mózgu mogą tak naprawdę zaszkodzić,

dlatego że tam jest łatwiejsze wejście.

Tak. I tak jakby ja widzę mózg, umysł,

mental i dalej nic. To tak jak ta

szyszynka osławiona, która doprowadza do

tego momentu jakiegoś, a dalej jest już

galareta, bo nie ma progu częstotliwości

i możemy tam mieć jakieś odczucia,

możemy sobie tam odstawiać fluor i

pewnie dobrze, ale ale to to przez

szyszynkę się donikąd nie wyjdzie i i

tak jakby jest mózg i dalej koniec i

zostajemy nawet w takim mózgu, który

jest opanowany w takim buddyjskim

stanie, nie wiem, nicości. Ale tu nie

chodzi o nicość, a chodzi o o pełnie o

wszystko. I tu jest taka różnica, że ten

mózg może być posprzątany i dalej zostać

mózgiem, czyli ograniczeniem,

więzieniem, wygodnym, może nie wiem,

pustym, ale więzieniem.

>> To wracam już do pytań, bo też

powiedziałaś coś takiego, a Marzena ma

takie pytanie: Jak być blisko siebie i

jak nie uciekać?

To zależy teraz właściwie tak, kto ma

podjąć decyzję o tym, że ona nie ucieka

i to się musi zadziać na poziomie tutaj

tym najniższym, czyli mental i i ciało

energetyczne. Ona tak jakby ucieka,

jakby uciekała przed sobą.

Marzena pyta jak nie uciekać przed sobą,

ale jednocześnie ona przed sobą ucieka

tak jakby uważała też na jakimś

poziomie, że nie jest siebie godna albo

że kiedy i pójdzie w siebie, no to

właśnie wszystko to, co tutaj budowała,

co ją opisuje, że to wszystko się

rozpadnie i to jest tak jakby taki

strach, ale ona jest gotowa na to, żeby

się ze sobą spotkać. Bardzo widzę, że na

na ten moment to jest w niej jakby

bardzo duża gotowość, tylko jakby ten

ten moment tego takiego flirtu, bo ten

flirt ma w sobie coś takiego, że jest

część czas, że że jeszcze to zrobię, że

będzie jakiś moment. Tylko tutaj problem

jest taki, że jeżeli my dostajemy jakąś

informację od naszej duszy, zbliżamy się

do duszy, poczujemy coś, ale później to

odkładamy, to to się zaczyna zacierać. I

z duszą nie jest tak, że ona cały czas

bodźcuje nas czy czy cały czas robi

wszystko, żebyśmy my się przebudzili. Ja

duszę widzę tak, że ona tak jakby

otwiera to, tak jak w tej pierwszej

scenie. On otwiera takie okienka. Teraz

jest ten moment, potem te okienka się

zamykają. Dusza robi różne rzeczy, nie

zajmuje się tylko teraz i wyłącznie

swoim hostem, co może być dla nas może

takie przykre, że że ona tak o nas tutaj

się nie troszczy, ale to nie jest

prawda, bo ta troska to nie to nie jest

tak jakby 24 godziny na dobę dobijanie

się do hosta. No i to jest tak, że jak

się otwiera okienko, no to trzeba coś

zrobić, cokolwiek nawet na tyle, na ile

jesteśmy gotowi, ale coś zmienić. I

wtedy ta zmiana zaczyna być początkiem

komunikacji między mną a duszą. Więc

dusza otwiera kolejne okienko. Może to

będzie lufcik, może tylko szparka, tak?

A może otworzą się wielkie portale i

wielkie wrota. Ale my musimy podążać i

wtedy to się zaczyna dalej otwierać.

I dlatego w tej pierwszej scenie nie

były jedne drzwi, tylko różne drzwi.

Tak, tam są trzy takie jakby portale,

potem jakieś takie dalsze, mniejsze, ale

tak jakby nienależące już do niej i

jakby są te takie trzy możliwości.

Trochę jest to związane, dlaczego są

trzy. To jest tak, zależy z jakiego

wariantu swojej rzeczywistości

wyjdziesz. Coś takiego mi się pokazuje,

bo teraz jeszcze się odsłaniają te

warianty życia, czyli nie życia

równoległe, te tak zwane przeszłe życia,

tylko warianty jednego tutaj, czyli w

tym przypadku warianty Marzeny i z

którego okienka tak jakby trzy okienka

dają możliwość tego, żeby zrobić

transformację, czyli czy Marzena dzisiaj

nie wiem wyjedzie do Stanów, czy

zostanie w Polsce, czy przeprowadzi się

do Indonezji. To mogą być te trzy

rzeczy, które są w tym najwyższym

wariancie tutaj jej rzeczywistości i

energii, które ją tam wprowadzą. A

wszędzie później na końcu tam czeka

dusza.

I powiedziałaś, że ona jest gotowa i to

jest tak, że ona jest gotowa na ten

szósty bieg, o którym mówiła, że wie, że

on jest, a z jakiegoś powodu ma tą

gadajadę przed sobą miała.

Tak, ja widzę, że ona jest gotowa. Tylko

jakby tutaj to zdaj sobie sprawy, że

kiedy się otwiera coś, to ono to to się

otwiera nie dlatego, że że my możemy

sobie powiedzieć: "O, fajnie, że jest

otwarte, ale ja się jeszcze zastanowię".

Tylko od razu musi być w nas taka

gotowość, żeby stanąć do tego wyzwania,

które jest przed nami. I to, co nas

tutaj gubi, to jest ta hipnoza. takie

takie trochę patrzę teraz nie wiem

pokazują się ludzie to to jest wszystko

w takiej magmie w jakiejś takiej właśnie

galarecie w takim niby dużo się dzieje

ktoś może dużo robić jest zapracowany i

zmęczony albo albo robi mało ale tak

jakby było takie oddzielenie od siebie i

pomiędzy galaret która usypia i tworzy

takie właśnie małe małe mikroresety,

które cofają.

Właśnie o tym pomyślałam, że to jest

albo łapiesz falę, albo wpadasz w tą

mgłę tak naprawdę i są te mikroresety,

>> tak? I to jest właśnie, że łapiesz falę,

a jeżeli jej nie złapiesz, no to jako

alternatywa jest coś, co cię wciąga.

Teraz to co wciąga tam może być jakaś

oferta nawet taka nie wiem interesująca

dla hosta

punktu widzenia tutaj tej całości no to

to jest taki błąd i znowu jest jakiś

czas gdzie z tej brudnej wody w którą

wpadamy no trzeba będzie się znowu

wydostać i wydobyć

a można byłoby tą energię iść nią do

przodu płynąć

>> tak i to jest zawsze bo to jest znowu to

pytanie

z jakiej części mnie podejmuje decyzję?

Czy z części uśpionej, czy z części, nie

wiem, egzaltowanej,

bo to co jest mną to jest przede

wszystkim, no to jest, nie wiem, teraz

to tutaj tak Marzena bardziej pokazuje w

tym swoim ciele energetycznym. To jest

jak taki słup, powiem, powiedział, że on

jest rozgrzany słup energii, ale to nie

znaczy, że, że musi nam być ciepło, ale

to jest takie odczuwanie tego głębokiego

życia.

No i tam to życie powoduje, że

rozpuszczają się wszystkie sztuczne

części.

Czy na tym etapie Marzona chciałaby

sobie pokazać albo komunikację teraz jak

się odbywa na tych piętrach, albo może

jeszcze jakiś wcześniej moment

oczyszczania?

Tutaj jest jakby taki impuls, który

idzie od góry, tak mi się pokazuje,

przez te ciała energetyczne tutaj do

tego ciała fizycznego, a fizyczne ciało

odpowiada i i te ciała najbliżej ciała

fizycznego, tak jakby one odpowiadały i

tak jakby też widzę tutaj taki obraz,

jakby Marzena zdejmowała z siebie jakieś

warstwy teraz, tak jak mówimy czasami o

tych warstwach cebuli, że ubieramy się z

różnych warstw i ona takie warstwy jakby

zaczyna z siebie teraz zdejmować.

Mamy jeszcze temat co najmniej trzech

mężczyzn.

Najpierw może zacznę od syna. Starszy

syn i te jego problemy,

uzależnienie też te problemy takie

społeczne ADHD. Zobacz kim jest syn i

dlaczego oni się spotkali w takiej

konfiguracji.

Znaczy na tym poziomie, tam gdzie na

początku sesji pokazała się Marzena, ona

tak jakby powiedziała, że na na znaczy

na syna, czyli na tę energię, która

dzisiaj jest jakoś tam przy jej synu,

mniej lub bardziej, że ona tam czekała,

że ona tam czekała, ale ale jego tam nie

było wtedy i też życia są takie ich w

relacjach takich macierzyńskich albo

ojcowskich, ale albo Bo on był na

przykład jej ojcem. Tak, tak, takie mi

się życia pokazują. No jakimś takim

rygorystycznym.

Albo ona matką, czyli albo on jej ojcem,

albo ona jego matką. I tak jakby

pokazuje jakoś tam u niego jakieś takie

duże pogubienie, rozszczepienie i jakąś

złość, którą on ma, która nie dotyczy

tego życia, dotyczy innych żyć. I tutaj

jak pytasz dlaczego się spotkali to jest

trochę tak jakby on od niej oczekuje czy

właściwie domaga się czegoś. Ale

dlaczego się od niej tego domaga? No bo

jest matką. Czyli jakby tak dobija się

do żeńskiej energii. Oczywiście robi to

nieświadomie, ale też do kogoś kto kto

może więcej tutaj akurat w tym wcieleniu

odpowiedzi skąd jest ta złość, dlaczego

on tę złość czuje i właściwie dlaczego

on tu jest.

coś takiego się pokazuje.

Czyli on trochę ma z innych żyć jeszcze

tą agresję przeniesioną. Tam się pewnie

działy różne rzeczy, ale dobija się do

jej energii tej źródłowej.

tak jakby chciał odpowiedzi, że nikt mu

nie wytłumaczył

co to w ogóle tutaj jest, co tu się

wyrabia, dlaczego to jest znowu i

dlaczego tak jakby on na tym poziomie

energetycznym mówi, dlaczego wszyscy są

martwi? Niby żyją, ale ale są martwi.

Dlaczego to wszystko jest takie martwe?

Coś takiego jest przy nim.

In problemy z uzależnieniem to też są

nakładką na to. albo odpowiedział na to.

tak jakby on w to ucieka i wtedy jak w

tym jest to czuje się, że jest poza

martwym martwym ciałem i martwymi ludźmi

dookoła. I tak jakby nawet tak jak widzę

te te znowu te niższe jego części

energetyczne, tak jakby nawet gdyby się

miały zniszczyć, no to no to się

zniszczą, ale przynajmniej nie będą w

tym co on widzi dookoła, a co inni

uważają, że to jest dobre, że to jest

norma.

że on jest zły, bo on jest uzależniony.

A a ci, którzy są uzależnieni od czegoś

innego, co jest akceptowalne,

uzależnieni od śmierci, takie coś

takiego, uzależnieni od śmierci za

życia, no to jest uznawane, że to jest

akurat normą.

uzależnienie od lęku mi się pojawiło.

Nieuzależnienie od lęku, uzależnienie od

jakiejś takiej bierności, stagnacji,

od udawania, że się dużo robi, a nie

robi się niczego.

Kolejny mężczyzna, o którego chciałabym

zapytać, to jest ten związek opisany

przez Marzenę jako toksyczny i jakieś

takie wykorzystywanie się nawzajem.

Marzena powiedziała, określiła to w taki

sposób, kto kogo chce i kiedy, co to

była za relacja i dlaczego on się w

ogóle pojawił.

Są tam pobory energetyczne bardziej

oczywiście od marzeny, ale to jest taka

relacja, która powoduje,

że ta ściana plazmowa staje się

silniejsza.

To jest taka relacja, która ją

zatrzymuje, która zajmuje jej uwagę.

energię, czy on jest, czy nie ma, ale

jakoś jest w jakimś kontekście, nawet

jak jest nieobecny, to to jest jakiś

kontekst i poszerza tę taką plazmę,

która ją zatrzymuje. To jest właściwie

on jest tym flirtem z Matrixem też, że

nie wiadomo po co. Trochę takie mam, że

mogłoby go nie być, ale jest, bo, bo

jest, bo tak, tak to tutaj zostaje

rozegrane, że pojawiają się różne

postaci i jakoś z nimi coś razem robimy,

spędzamy czas, doświadczamy czegoś.

Właśnie to jest trochę tak, że albo

idziemy za tą wysoką falą, albo nas

wciąga ten muł. No i on raczej no tutaj

reprezentuje bardziej ten muł. No nie

chcę, żeby to jakoś tak źle zabrzmiało,

ale to nie znaczy, że on jest zły, tylko

no to nie jest to nie jest historia dla

Marzeny.

>> I ona powiedziała też, że jak zamknęła

tą relację, tak definitywnie, to chyba

było około trzech miesięcy temu. Po

pierwsze to czuła, że jeżeli tego nie

zrobi, no to to ją kompletnie zniszczy.

A po drugie, że to był taki moment, w

którym ona rzeczywiście zaczęła czuć, że

to jest dla niej ten moment zmiany, tej

takiej poczekalni, ale że rzeczywiście

już to stare do niej nie pasuje.

Ja bym powiedziała, że ona jest tak jak

teraz już jak ją widzę energetycznie, to

to jest tak jakby ta plazma zaczynała

się kurczyć i tak jak ona była jakimś

takim murem, powiedzmy, że trochę

wyższym niż ona sama, no to w tej chwili

to się już robi prawie jak krawężnik,

ale jeszcze jest ten krawężnik, tak że

ona musi tam przejść, dać takiego kroka.

Jeszcze stoi przed tym, ale już już to

się zaczyna zawężać.

Ale jeszcze jej się wydaje, że to jest

trudne.

>> Nie, no trudne nie, bo już tak jakby

wie, że może przejść, ale daje sobie

jeszcze ten taki taki moment, że ona

przejdzie przez to. przejdzie jakby

przejdzie na drugą stronę,

tak jakby

może jeszcze na coś czekała.

I jest jeszcze ten trzeci mężczyzna,

ten, który kiedyś byli w jakiejś takiej

relacji. Ona też miała swoje wzoty,

upadki. Potem nie było kontaktu między

nimi takiego przynajmniej, który byłby z

damsko-męskim tłem. A wczoraj przed

sesją ten kontakt się pojawił i Marzena

pyta w ogóle dlaczego ten mężczyzna

pojawił się znowu w jej życiu dokładnie

teraz

okienko się otworzyło

jeżeli Marzena tego nie zagada

to jest pytanie teraz która jej część

dojdzie do głosu czy dojdą te wyższe

części i on tak jakby bardziej jest

kompatybilny oni w ogóle są ze sobą

kompatybilni z tych wyższych poziomów,

na tych wyższych poziomach, które mogą

być nawet niedostępne dla hosta, na

przykład dla jego hosta, że on w hoście

wie, że coś go ciągnie do niej, ale nie

wie do końca co to jest, więc tam tam

jest taka kompatybilność między nimi. No

i teraz zależy kto dojdzie do głosu, to

tak to się skończy, czy taki będzie

miało to finał, czy kontynuację, czy

będzie takie lub inne. I tutaj widzę to,

co jest w marzenie. To są jakieś takie

znowu były te teraz już ten ta plazma

się skurczyła, ale ona była jeszcze

wysoka i ona generowała różne takie

rzeczy związane, nie wiem czy z

komfortem hosta, czy z tym czy warto,

czy nie warto, jak to się potoczy. tak

jakby to się miało potoczyć tak jak nie

wiem los o tym zadecyduje, życie o tym

zadecyduje, a nie tak jak ona będzie

przepuszczała przez siebie swoją własną

energię żeńską, męską, energię serca. I

to jest jakby to spotkanie przed sesją

to jest tak jakby sesja otwiera okienko

i oni sobie też otwierają okienko. I

teraz jest znowu kto o tym zadecyduje,

czy teraz dusza ma mnie poprowadzić,

wziąć za rękę, dać mi znaki? No dusza

dała dała znaki, ale reszta należy do

hosta. Albo przeskakuje, idzie w to

okienko, no albo się zatrzymuje i

marudzi.

Czyli to nie jest taka sytuacja, że

przed sesją przyszedł mężczyzna

zatrzymać kobietę przed transformacją?

Nie, ja tak tego nie widzę,

bo też może ona powiedziała, że ona ma

bardzo duży spokój w ogóle, że to jest

pierwszy mężczyzna, z którym ona czuje,

że nie zabiera jej powietrza w jej

przestrzeni.

Tak. Nawet ja bym powiedziała, że jest

jeszcze lepiej niż ona jest w stanie to

na teraz dostrzec na ten moment

oczywiście, bo też też mogą być różne

zmiany i nawzajem oni sobie mogą

pokazywać różne rzeczy i może jej się

nawet wydawać przez jakiś czas, że on

jej zabiera to powietrze, a to może być

nie zabieranie powietrza, tylko może być

to taki nacisk jej części energetycznych

na jakąś jej sztuczną część, która

będzie panikować. Ja widzę, że on

jeszcze, znaczy oni razem mogą poszerzyć

jeszcze swoją przestrzeń, taką wspólną

przestrzeń, że jakby kiedy są razem i

tylko pytanie z jakiego punktu i kto

decyduje i głównie Marzena teraz, no

Marzena jest na tej sesji, z jakiego

punktu siebie ona się z nim komunikuje,

komunikuje też bez komunikacji, z

jakiego punktu o nim myśli, z jakiego

punktu go czuje i czy na co sobie

pozwala, bo do tej pory było to, że jest

strach

i że jest to, że ona nie może dalej,

ponieważ miała tego ósmego pasażera no

stromo, czyli to łożysko, czyli tak jak

matka nie mogła w życiu się zrealizować.

No więc on się pojawia, ale jest pasażer

i i ona taką informację wysyła i teraz

jak to tutaj znika, no to ona teraz może

być w tej relacji jako ona bez całego

dobrodziejstwa, inwentarza, która jest

po stronie hosta.

I zobacz, bo oni się rozstali wcześniej,

zarwali ze sobą ten kontakt, który

wiedzieli, że do czegoś prowadzi. No i w

niej zaszły zmiany i w nim też na pewno

zaszły jakieś zmiany. No bo wtedy

wcześniej ta relacja na tym poziomie

była niemożliwa, teraz zmieniło się po

obu stronach. Czy to jest na jej energii

ta zmiana?

On tak jakby, jego widzę, że on idzie,

ale idzie wolniej. Ma tak jakby

wolniejsze tempo. Znowu Marzena idzie

szybciej, ale w pewnych momentach się

zatrzymuje, a on idzie jakby takim

jednostajnym ruchem, bez tych

zatrzymywań, tylko wolniejszym. Tutaj mi

się pokazuje coś takiego jak różnica na

poziomie tempa i to tempo tutaj miało

miało wpływ na to, co się między nimi

działo.

Oni oni jakby tak na na siebie

oddziałują z tych poziomów wyższych.

Czyli nawet jeśli my jesteśmy oddzieleni

od siebie i nie mamy kontaktu, nie znamy

się czy się pokasowaliśmy na

Facebookach, to nie znaczy, że te wyższe

części tego kontaktu nie mają i tam może

coś się zadziewać. Oczywiście na tyle,

na ile host jest w stanie to przepuścić.

To zobacz teraz na te wszystkie poziomy,

na tych wszystkich piętrach

energetyczne, emocjonalne, marzeny. Czy

tutaj są jeszcze jakieś rzeczy, które

wymagają, żeby powiedzieć o nich, że

Marzena je oczyszcza?

serce trochę tak jakby przymknięte serce

na skutek ochrony siebie i silne pole

mentalne, czyli tak jakby przepuszczenie

swojego życia cały czas przez filtry,

przez zrozumienie, przez racjonalizację,

przez nazywanie czegoś, opisywanie

takiego, takie zrozumienie, a a to co

czuje umarzone, to bardziej takie

pojęcie wszystkiego, tak jakby ona miała

to wszystko pojąć, uchwycić na poziomie

swoich ciał energetycznych, na poziom

poziomie komórkowym przepuścić

przepuścić energię. Coś takiego mi się

pokazuje i tam jakby takie blokady

wychodzą. ten ósmy pasażer czy to

łożysko, ta kołderka to też się teraz

anuluje tak jakby jednocześnie też

czyszczą się i mitochondria. Poziom

miednicy, macicy to jako to centrum jej

kreacji. Ona też tutaj jakby mówiła o

swojej pracy i o tym o tym kreowaniu. I

to jest jakby tutaj też ta blokada, ale

to jest też związane było z tym zapisem,

że ona nie może, bo bo jakby ma te matkę

taki jakby ten zapis matki wchłonięty i

powtarza trochę takby ten sam

scenariusz.

To się teraz też oczyszcza gardło, oczy,

czyli to takie widzenie jakby też te

okulary takie te VRowe, które są tam

były tam głęboko i jeszcze jakiś taki

dysk na na czubku głowy, który też jakoś

oddziaływał na jej na jej myślenie, na

jej postrzeganie, też ją tak jakby

usypiał, czyli to takie nie wiem co

dalej, jakieś zniechęcenie, to to też

było oddziaływanie tego dysku.

zobaczę jeszcze na jakieś pozostałości

bądź jakieś elementy takie związane z

technologią yyy z mutacjami czy w DNA

czy na Halisie tej trzeciej tak zwanej

tam tak jakby nitki sznurki z tego

wychodzą i trochę tak jak zaczy mówimy o

o helisach ta sztuczna helisa też się

tak jakby dezaktywuje zanika teraz w tym

momencie bo tutaj się pojawia dużej

energii i też pojawia się tak jakby

energia ducha tej tej męskiej energii,

która łączy się z jej żeńską energią,

ale też ta żeńska energia i tak jakby

widzę i męską i żeńską, które tak jakby

żeńska dawała krok do przodu, męska krok

do przodu, potem męska krok do przodu i

energia żeńska tak jakby one się jakoś

tak wzmacniają tutaj w jej polu, dłonie

się aktywują i tutaj jest też ta jej

kreacja, bo tak jakby tutaj oczyściła

się macica, są dłonie i to mi się tak

otwiera, tak jak Marzena tutaj pytała o

jej życie zawodowe, jaka ścieżka, jaka

droga i teraz ja widzę Tak, to co ona

robi, co ona potrafi, to jest dobre i to

jest trochę tak jakby ona miała dobre

narzędzia, tylko żeby używała tych

narzędzi w stosunku do czegoś, co ma

jakąś wyższą wartość. I nie wiem,

pokazują mi się takie jakby sceny, sceny

czy postaci, które są wartością,

ale nie mają tych narzędzi, które ma ona

i i napotykają na bardzo podobny mur,

plazmowy mur i nie mogą się przebić

dalej, a ona jakby po drugiej stronie

stoi ze swoimi narzędziami. Tak,

pokazują się te narzędzia jak taki

kilof, młotek, coś tam jeszcze, wiertło

i ona z drugiej strony ten mur przebija

i tworzy taką szczelinę. I teraz ta

osoba, która ma potencjał, ma coś

wartościowego i chce to umieścić w tej

grze, ona jest tą, która poprzez też

swoją moc i użycie tych narzędzi, które

ma wypracowane, rozbija ten mur z

drugiej strony i tak jakby miało

dochodzić do jakieś takiej

synchronizacji

działania, żeby trochę tak jakby pewne

osoby wyciągnąć wyżej, wyżej, żeby to

one stawały się nośnikiem wysokich

informacji.

a nie to, czego teraz pełen jest Matrix.

Marża właśnie powiedziała, że ona ma

taką tęsknotę za społecznością i ja to

tak teraz czytam, że to jest ta tęsknota

za tym, żeby tych prawdziwych,

prawidłowych impulsów było więcej, że

ona może innym umożliwić to.

Tak, nawet taka taka społeczność, tak

jakby, że są wydmuszki, tak jakby bez

oceny, ale jest dużo takich postaci

wydmuszek, które mają narzędzia i jakby

są jakoś zasilane tutaj przez te

struktury matrixowe gdzieś są

porozstawiane i są ci wrażliwi z wysoką

energią, którzy mają po pozaklejani, są

tymi murami. No i tak jakby ona pokazuje

teraz trochę tak jakby ich tak jak

mówiłaś o tych nasionkach, które

kiełkują, to ona tak jakby wyciągała

jakby ich wyławia, wyławia ich za pomocą

swoich narzędzi, żeby to oni byli

porozsiewani tutaj w taki sposób, żeby

zostawiali te ślady i wartość. I wtedy

ona w ogóle jakby pokazuje siebie, że

ona robi to, co umie, ale też coś, co

powoduje, że ona rośnie.

A zobacz, jakbyś miała powiedzieć gdzie

jest miejsce na świecie Marzeny. Pojawia

ci się jakieś w ogóle miejsce, gdzie ona

by czuła się lepiej, mogła jakoś

bardziej odkrywać swój potencjał.

Czasami jest tak, że to jest bardzo

konkretnie geograficznie.

>> Na pewno ona jest związana stany tak jak

Kalifornia, ale trochę bardziej w ląd.

To to mi się pokazuje

trochę jakby jeszcze bardziej powiedzmy,

że środkowe i zachodnie stany to na

pewno pojawia mi się Madagaskar, ale to

są chyba wspomnienia jakiś innych

kreacji. Australia i najbardziej środek

Australii, jakoś tak w stronę nawet

Uluru mi się teraz pokazuje. Góra, nie

wiem czy tam były jakieś jej życia jakiś

tam jako jakiś punkt energetyczny, który

był dla niej ważny. też jest trochę

Azja, bardziej może nawet wschodnia,

trochę może południowo-wschodnia,

ale też mi się jakby Polska nie jest dla

niej taka zła też tak jakby pod tym

kątem, że ona jak jest w swojej energii,

ona ma tutaj coś do zrobienia i znowu

pokazuje się jakiś kilof taki, takie

narzędzia, tak jak narzędzia takiego

pana mechanika jakiegoś czy czy

inżyniera, poprzez które ona też tutaj

może coś poprzebijać.

Zobacz w takim razie, czy jest jeszcze

coś, co chciałaby sobie wyjąć albo

jeszcze czegoś się pozbyć i zapytaj ją,

czy uda się do lustra.

>> Tutaj jeszcze gardło, oczy.

Cały czas serce jakby pracuje. Ona tak

jakby teraz mówiła, że ona sobie

przypomina to, że jest sercem, ale tym

sercem, sercem nawet nie takim

wyobrażeniem serca, tylko tam tym

rdzeniem i że teraz wszystko, co będzie

wybierała, to będzie wybierała w taki

sposób, żeby ten rdzeń zaczął się

poruszać, żeby on zaczął drżeć inaczej,

żeby on zaczął grać. Tak naprawdę tak

widzę granie jakby granie jako melodia,

jakieś dźwięki.

Tak, jest gotowa

i tak jakby są tutaj jakieś przebitki

takich różnych wcieleń, bo widzę tak

jakby i Australię i te część Stanów

jakby Kalifornia cały czas to się jakby

tak przebija i ona tu i tu mówi, że też

zostawiała tam jakieś ważne informacje

dla dla innych, dla siebie samej, ale

też inni zostawili dla niej i

zostawiliśmy sobie i tu i tu ważne

informacje też z innych kreacji i może

tam pojechać, a może tam po prostu być

nie ruszając się z domu albo z jakiegoś

innego miejsca. Może to poczuć jakie to

są miejsca, jakie to są jakie to są

rzeczy, jakie to są informacje. Tak

jakby pokazywała sama sobie, że to jest

też dla niej takie ćwiczenie, żeby nie

używając umysłu łączyć się ze swoją taką

pierwotną informacją, z tym pierwotnym

wiem, które ona ma w sobie. Ona teraz

jest w takiej przestrzeni,

nie wiem jak ją nazwać, to jest taka

przestrzeń nieokreślona.

tak jakby pokazywało, że tutaj już nie

ma nie ma ciała, nie ma ciał, a

jednocześnie jest i ciało fizyczne i są

wszystkie ciała energetyczne. I tak jak

patrzy na te schody takie spiralne, to

te ciała zaczynają się poruszać, czyli

one stały, każde było na jakimś piętrze

czy półpiętrze, a teraz pojawia się

ruch. Tak jakby ten obraz został

wprowadzony w ruch i to jest taki ruch

najbardziej teraz powolny. trochę trochę

przyspiesza, ale ona mówi, że to

przyspiesza w swoim tempie i że wie, że

tam w tej przestrzeni, która jest

zarówno zewnętrzna, jak i wewnętrzna, bo

zewnętrzna i wewnętrzna to jest to samo,

bo tu właściwie nic innego nie istnieje

poza duszą i duchem, tam ona sama na

siebie czeka i ma przed sobą te otwarte

drzwi, tylko teraz musi wiedzieć, że ma

tam iść i cały strach przed tym, co to

będzie już nie istnieje, dlatego że już

wie, rozpoznaje i czuje kogo tam spotka.