ศาสตร์ตั้งคำถามจากบุคคลระดับโลก ที่ผู้นำต้องเรียนรู้ | Leadership Secrets
Great leaders ask questions the way great thinkers did: Buddha asked whether a question leads to freedom from suffering, Confucius asked whether you know your role, Socrates challenged what seems obvious. The host, Beyond Training's Beyond, walks through eight such question styles with guest Saravut Heangsawat (pen name Nin Klom).
Section summaries
Buddha's core question is whether a question leads to freedom from suffering, and how that applies to meetings.
Confucius's role questions are reframed as asking who you connect with at work, using a copywriter example.
Stoics ask what you can control; Jobs asked why computers had to be dull.
Galileo tested claims with evidence; Toynbee-style questions ask whether a civilization is stuck in old success.
Socrates challenges assumed goodness and justice; the final question asks who you are and what your work is worth.
Questions about purpose help you keep going when results or bonuses fall short.
Key points
- Ask whether the question serves your goal — Buddha's test was whether a question leads to freedom from suffering, so in a meeting, pin down the one core objective before debating other issues.
- Ask what you control — Asking what you can control keeps attention and resources on things you can change, instead of things like market shifts or pandemics.
- Ask whether your past success is blinding you — Successful organizations can freeze in old wins, so regularly ask what has become outdated.
- Ask what your role connects to — Confucian role-based questions help you see who depends on your work, from internal departments to end consumers.
- Ask why it must be dull — Steve Jobs asked why computers had to look boring, a question about the human side of the product rather than specs.
AI-generated from the transcript. May contain errors.
ชอบคอนเทนต์หนึ่งของพี่เอ๋ที่พี่เอ๋พูด
ถึงว่าผู้นำเนี่ยมีการตั้งคำถาม 8 แบบ
หลากหลายและแตกต่างซึ่งอาจจะเหมาะกับใน
สถานการณ์ของผู้นำนะครับแล้วก็อยากขอ
อนุญาตถามพี่เอ๋ตั้งแต่ท่านแรกเนี่ยก็คือ
เป็นมหาบุรุษนะครับที่เอ่อถ่ายทอดความรู้
มา 2,500 ปีนะครับแล้วก็คำสอนของท่านยัง
practical ในยุคปัจจุบันนะครับก็คือพระ
พุทธเจ้าครับการตั้งคำถามแบบพระ
สัมมาสัมพุทธเจ้านี่เป็นยังไงครับพี่เอ๋
แล้วก็
apply กับผู้นำในยุคนี้ยังไงได้บ้างครับ
>> คือสิ่งที่คุณบีพูดถึงเนี่ยมันก็คือเอ่อ
ชุดสไลด์ชุดหนึ่งที่ผมใช้บรรยายนะคะ
เกี่ยวกับเรื่องของการตั้งคำถามเพราะ
ฉะนั้นเนี่ยบุคคลแต่ละท่านเนี่ยผมคิดว่า
เป็นนักตั้งคำถามตัวยงซึ่งแต่ละท่านเนี่ย
ก็มีวิธีในการตั้งคำถามรวมถึงคำถามเนี่ย
หลากหลายมากแต่ผมก็ลองสกัดมาเป็นวิธีที่
ผมรู้สึกว่ามันมีความแตกต่างแล้วก็โดด
เด่นนะครับเพราะฉะนั้นเนี่ยในส่วนของพระ
พุทธเจ้าเนี่ยผมสกัดมาเป็นคำถามที่ผมคิด
ว่าเป็นคำถามสำคัญก็คือว่าพระพุทธองค์
เนี่ยเวลาที่ท่านท่านตั้งคำถามเพื่อที่จะ
แสวงหาสัจธรรมเนี่ยคำถามหนึ่งที่มันสำคัญ
มากก็คือว่าตกลงแล้วเนี่ยคำถามนั้นเนี่ย
นำไปสู่การพ้นทุกข์หรือเปล่า
>> อืม
>> ผมเคยอ่านหนังสือที่เขาเปรียบเทียบเรื่อง
ของนักปรัชญาตะวันตก
กับการตั้งคำถามของพระพุทธเจ้าคือนัก
ปรัชญาเนี่ยเป็นนักตั้งคำถามอยู่แล้ว
นะครับแต่ถ้าลองเปรียบเทียบกันดูเนี่ย
ถ้าเราสามารถที่จะตั้งคำถามกับโลกใบนี้
และชีวิตนี้ได้เนี่ยมันสามารถตั้งคำถาม
ได้ล้านแปดไม่รู้จบเลยนะฮะเช่นตกลงแล้ว
จักรวาลมีขีดจำกัดหรือเปล่าดวงดาวมีกี่
ดวงในโลกใบนี้เส้นผมบนหัวของเรามันมีกี่
เส้นอะไรอย่างเงี้ยนะครับคือคำถามมันเยอะ
มากครับ
แต่เวลาที่เอาไปถามสมมติเอาคำถาม
เหล่าเนี้ยไปถามพระพุทธเจ้าพระพุทธเจ้า
อาจจะตอบกลับมาด้วยคำถามว่าคำถามที่ท่าน
ถามน่ะนำไปสู่การพ้นทุกข์หรือเปล่าซึ่ง
ถ้าเราจะถอดรหัสเนี้ยออกมาว่า
มันมีแกนหลักในการตั้งคำถามเนี่ยว่าอะไร
ผมคิดว่ามันคือการกำหนดวัตถุประสงค์
ในการที่จะแสวงหาคำตอบเพราะฉะนั้นเนี่ย
พระพุทธองค์เนเนี่ย
มีชีวิตอยู่เพื่อที่จะแสวงหาการหลุดพ้นนะ
ฮะ
อ่อการหลุดพ้นก็คือการพ้นไปจากความทุกข์
นะครับพ้นไปจากวงจรแห่งทุกข์อะไรแบบนั้น
เนี่ย
>> ครับ
>> ฉะนั้นอ่าถ้าเราลอง
โยกกลับมาอยู่ในบริบทของชีวิตหรือการ
ทำงานใช่ไหมครับอันที่จริงในห้องประชุม
เราสามารถถามคำถามได้เยอะแยะเลยครับตกลง
แล้วเราทำอะไรกันดีเอ๊ะเทรนด์อะไรกำลังจะ
มาธุรกิจแบบไหนดีคู่แข่งเค้าไปถึงไหนแล้ว
คำถามมันฟุ้งมากเลยฮะ
>> ครับ
>> แต่ถ้าเกิดว่าเราเรากำลังอยู่ในห้อง
ประชุมเนี่ยเราอาจจะถามคำถามหนึ่งขึ้นมา
ตั้งไว้เป็นแกนว่าตกลงแล้วเนี่ย
วัตถุประสงค์ในการที่เรากำลังแสวงหา
คำตอบอยู่เนี่ย
>> ครับ
>> ไอ้แกนหลักอันเนี้ยมันคืออะไรและถ้ามันมี
คำถามอื่นหรือว่ามันมีประเด็นอื่นที่มัน
นอกเหนือไปจากแกนเนี้ยเรายังไม่คุยวันนี้
>> อืม
>> อ่าผมว่าอันเนี้ยก็มันก็จะช่วยทำให้มัน
เกิดการเฟรมคำถามเฟรมประเด็นใช่ไหมครับ
ที่มันชัดเจนแล้วทุกคนเนี่ยจะเริ่มไปที่
ธงเดียวกันว่าโอเคงั้นเดี๋ยวเราจะแสวงหา
การหลุดพ้นเนี้ยไปด้วยกัน
>> อย่างเช่นว่าสมมติว่าผู้นำอาจจะบอกเฮ้ย
วันนี้เราประชุมเพื่อคุย objective ว่า
เอ้ยทำยังไงที่ปีหน้านะครับเราจะมี top
line revenue double growth ได้ในปี
หน้าเออมันก็เป็น objective ที่ชัดหรือ
ว่าเอ้ยโอเคเราจะเอ่อ cost saving หรือ
ลดค่าใช้จ่ายยังไงโดยที่ไม่กระทบถึง
คุณภาพการให้บริการมันก็เป็น objective
ที่ชัดมากอะไรที่นอกเหนือจากนี้อย่าเพิ่ง
คุยนะในในในนี้ก็คือใช้ objective based
questioning
>> ใช่ใช่ครับซึ่งผมคิดว่าอ่อถ้าเราสามารถ
ที่จะเฟรมคำถามและการแสวงหาคำตอบได้แบบ
นี้เนี่ยมันก็จะมีประสิทธิภาพมากเลยเวลา
ที่เรากำลังถกกันในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง
>> ท่านแรกไปแล้วท่านที่ 2 ครับขงจื๊อครับ
ขงจื๊อครับขงจื๊อถามยังไงครับพี่
>> คือในสไลด์ชุดที่บรรยายเนี่ยผมก็สกัด
อ่อแกนของการตั้งคำถามของขงจื๊อเนี่ยมา
แบบหนึ่ง
>> อืม
>> นั่นคือผมคิดว่าขงจื๊อเนี่ยเค้ามีบทบาท
อย่างมากในการที่จะเสนอนะครับ
>> ครับ
>> โครงสร้างหรือว่าระบบให้กับสังคมเพราะ
ฉะนั้นเนี่ยเค้าอ่อต้องการที่จะจะว่าถ้า
สังคมนี้เนี่ยมันมีลำดับชั้นนะครับมันมี
หน้าที่และบทบาทของแต่ละคนเนี่ยเช่นผู้นำ
ควรจะต้องเป็นอย่างไรผู้ตามควรจะเป็น
อย่างไรพ่อควรจะเป็นอย่างไรภรรยานะครับ
ลูกควรจะเป็นอย่างไร
>> อืม
>> ใครจะเห็นด้วยเห็นต่างจากขงจื๊อเนี่ยผม
ว่าถกกันได้เพราะว่าผมก็ไม่ได้คิดว่าแนว
ความคิดของขงจื๊อเนี่ยมันถูกต้องทั้งหมด
นะครับ
แต่ว่าสิ่งหนึ่งที่มันน่าสนใจเนี่ยผมคิด
ว่าเวลาที่เรายกคำถามของขงจื๊อเนี่ยเข้า
มาอยู่ในบริบทขององค์กรเนี่ย
มันคือการที่ถามว่า
คุณรู้หน้าที่ของตัวคุณเองแล้วหรือยังอ่ะ
ครับ
>> อืม
>> เพราะฉะนั้นเนี่ยหลายครั้งเนี่ยเอ่อเรา
อาจจะเวลาที่เราทำงานอยู่เนี่ยผมว่าเรา
อาจจะไม่รู้เลยก็ได้ว่าตกลงแล้วเนี่ยฉัน
กำลังทำอะไรอยู่อ่ะอ่ะสมมุติผมเปรียบ
เทียบตอนที่ผมทำงานโฆษณาก็ได้ผมเป็น
copywriter แบบนี้ครับผมอาจจะมองเห็น
ตัวเองเป็นแค่คนเขียนคำโฆษณา
แล้วผมก็เห็นหน้าที่ตัวเองอ่ะแค่นั้นนะ
ครับ
>> อืม
>> ซึ่งถ้าผมเห็นแค่นั้นผมจะทำแค่นั้นนะครับ
แล้วผมก็ไม่สนใจคนอื่นด้วยว่าผมก็เขียนคำ
โฆษณามาคำนี้ผมชอบผมก็เอาไปขายลูกค้า
>> อืม
>> มันก็จบแต่มันไม่จบเพราะว่าลูกค้าอาจจะ
ไม่ชอบเออีอาจจะทำงานหัวแตกเลยบอกว่าคำ
นี้มันไม่ใช่มันไม่ตอบโจทย์การตลาดอะไร
อย่างเงี้ยฮะเพราะงั้นบทบาทหน้าที่ของอ่ะ
เอาตัวอย่างนี้ก็คือ copywriter เนี่ยที่
จริงคือเรากำลังเป็นคนคนหนึ่งในทีมที่
กำลังทำผลงานบางอย่าง
เพื่อตอบโจทย์ให้กับลูกค้า
ให้กับเขาเนี่ยได้ขายของที่เขาต้องการที่
จะส่งออกไปสู่ตลาดเนี่ยให้ได้รับความนิยม
>> ครับ
>> ถ้าผมเห็นตัวเองเป็นบทบาทนี้ปุ๊บ
>> อืมทำตายเลยนะมันไม่ได้ทำแค่พอผ่าน
>> ใช่ผมจะมองไอ้เกมเนี้ยเปลี่ยนไปเลยใช่ไหม
ครับมองหน้าที่ของตัวเองมองไอ้เจ้าการ
กระทำของผมอ่ะที่จะต้องเกิดขึ้นในออฟฟิศ
อ่ะเปลี่ยนแปลงไปตกลงแล้วเอ้ยผมเขียนคำ
เนี้ยเดี๋ยวคำเนี้ยมันจะไปอยู่บนบิลบอร์ด
นะ
>> อืม
>> ใครล่ะที่จะได้เห็นมันเราต้องการให้เขา
รู้สึกยังไงมันแตกต่างเลยเพราะฉะนั้นอัน
นี้เป็นแค่ตัวอย่างเล็กๆครับแต่ตกลงแล้ว
เนี่ยในแต่ละแผนกแต่ละลำดับขั้นนะฮะเรา
รู้
ฟังก์ชันรู้บทบาทของตัวเองอ่ะหรือเปล่า
แล้วผมว่าสิ่งที่มันลึกซึ้งในคำสอนของขง
จื๊อเนี่ยมันคือว่าเมื่อคุณรู้บทบาทแล้ว
อ่ะบทบาทคุณไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยว
>> อืม
>> คือการที่คุณเป็นผู้ปกครองคุณมีผู้ใต้การ
ปกครองเมื่อคุณเป็นพ่อคุณมีลูกนะฮะฉะนั้น
เนี่ยการที่เรารู้บทบาทของตัวเองในองค์กร
เนี่ยเราต้องรู้ด้วยว่าเราเชื่อมโยงกับ
ใคร
>> อืม
>> เราเชื่อมโยงกับแผนกไหนเราเชื่อมโยงกับ
ลูกค้ายังไงเชื่อมโยงกับผู้บริโภคยังไง
ใช่มั้ยครับพอเราเห็น
ตัวเองชัดเห็นการเชื่อมโยงชัด
>> อืม
>> ว่าอันนั้นน่ะเราจะเริ่มเห็นว่าเออแล้ว
ฉันจะต้องทำอะไรล่ะ
>> อืมผมว่า
ตรงนี้มันทำให้เราเห็นว่าเหมือนมองให้
ทะลุถึง
who we are หรือตัวตนที่เราเป็นมันไม่
ใช่แค่ส่งมอบแค่
ชิ้นงานใช่แต่มองให้ทะลุไปถึงว่าใครเป็น
ผู้เสพชิ้นงานหรือใครเป็นผู้บริโภคหรือ
ใครเป็นผู้ได้รับผลกระทบกับสิ่ง
เนื้องานของฉันแล้วการที่ 2 ก็คือเอ่อมา
ที่
ที่ต้องทำงานร่วมกับเราใช่มั้ยครับเพื่อ
ทำให้ deliver เอ่อตัวตนของเราหรือบทบาท
ของเราตอนนั้นออกมาให้ได้ดีที่สุด
>> ใช่ครับซึ่งมันจะตอบโจทย์ได้เลยว่าทำไม
เราต้องทำให้ถูกต้องทำไมเราต้องทำให้รวด
เร็วอะไรอย่างงี้นะครับคือหลายคำถามที่
ตอนที่เราคิดถึงแต่สมมติผมคิดอย่างงี้ผม
ก็คิดเออฉันเป็นสาราวุธที่ฉันเดินเข้าไป
ใน
ในออฟฟิศน่ะแล้วฉันก็อยากจะทำในแบบที่
สาราวุธมันทำอ่ะแต่ถ้าผมบอกเอ้ยแต่ผมเป็น
พนักงานบัญชีในบริษัทเนี่ยเออแล้วผม
เชื่อมต่อกับอะไรอีกมากมายเต็มไปหมดเลย
อย่างงี้ครับผมว่าผมก็จะมองตัวเองเปลี่ยน
ไป
>> ว่าพอฟังคำถามเนี่ยครับผมนึกถึงตอนผมเคย
คุยกับน้องๆทีมขายที่เขาขายเทรนนิ่งขาย
หลักสูตรอะไรอย่างงี้ผมก็บอกเฮ้ยอยู่ไม่
ใช่มองแค่ว่าเอออยู่มาขายของให้พี่ๆ HR
แล้วก็โอเควิทยากรก็มายืนพูดๆ 2 ชั่วโมง
จบอะไรอย่างงี้แต่จริงจริงแล้วอยู่เหมือน
สะพานบุญอ่ะที่แบบว่า
เป็นเชื่อมให้แบบ
วิทยากรหรือพี่ๆผู้นำก็จะมีประสบการณ์
เยอะแยะมากมายผู้รับก็อยากจะได้แนวคิด
ไอเดียใหม่ใหม่แต่อยู่นี่เป็นสะพานบุญที่
เชื่อมสองฝั่งเนี่ยแบบ
กับ
ได้ได้มาเจอกันอะไรอย่างงี้เออแล้วก็ใน
ระหว่างนั้นอยู่ก็ต้องประสานทั้งทีมภายใน
ทีมออกแบบทีมอะไรเพื่อทำให้กระบวนการ
เนี่ยมันสมบูรณ์ที่สุดอะไรอย่างงี้
>> ใช่เลยครับแล้วเราก็จะรู้สึกว่าโอ้หน้า
ที่การงานของเรามันมีคุณค่านะมันมี
ประโยชน์
>> มันฟูลฟิลโอเคเรื่องเงินรายได้ผลตอบแทน
มันก็ได้ตามความรู้ความสามารถเนาะแต่ด้าน
ของฟูลฟิลเมนท์หรือความพยายามที่อยากทำ
ชิ้นงานนั้นบทบาทนั้นให้ออกมาได้อย่างยอด
เยี่ยมอะไรอย่างนี้มันก็ด้วยคำถามแบบนี้
>> ใช่ครับ
>> งั้นท่านที่ 3 ครับสโตอิกครับสโตอิกครับ
[เสียงหัวเราะ]
สโตอิก
>> คือนักปรัชญาสโตอิกเนี่ยจริงตอนนี้ก็ฮิต
มากนะครับคนพูดถึงกันเยอะมาก
เอิ่มมันมีคำถามหลายหลายคำถามเลยครับที่
สโตอิกเขาถามแต่ว่ามันมีคำถามหนึ่งที่ผม
ลองสกัดมาแล้วผมคิดว่าน่าสนใจก็คือ
เวลาที่เกิดเหตุการณ์ที่ไม่พึงประสงค์
ขึ้นนะครับเกิดวิกฤตเกิดเรื่องที่แบบเรา
รู้สึกว่าโอ้
มันแย่แล้วเกิดข่าวร้ายขึ้นเนี่ยครับ
คำถามที่น่าถามคืออะไรที่เราควบคุมได้
บ้าง
>> อืม
>> ผมว่าคำถามเนี่ยเป็นคำถามที่ให้สตินะครับ
ก็คือเอ่อถ้าเรายกกลับมาอยู่ในบริบทของ
องค์กรใช่ไหมครับมันก็จะมีช่วงเวลาที่เรา
อาจจะรู้สึกว่ามันยาก
ช่วงเวลาที่รู้สึกว่าโอ้โหมันอาจจะเกิด
ความผิดพลาดขึ้นนะครับไม่เป็นไปตามเป้า
ประสงค์ที่เราตั้งใจไว้
คำถามที่เราถามขึ้นมาแบบเนี้ยมันช่วยอะไร
หลายอย่างมากหนึ่งก็คือมันให้สติใช่ไหม
ครับว่าเราควบคุมอะไรได้บ้าง
>> อืม
>> มันจะตัดสิ่งที่ควบคุมไม่ได้ออกไปแล้วก็
เอาทรัพยากร
ไม่ว่าจะเงินพลังงานเวลาทั้งหลายเนี่ยมา
ทุ่มให้กับสิ่งที่เราสามารถควบคุมได้
>> ครับ
>> อันที่ 2 เนี่ยผมคิดว่าเวลาเราตั้งคำถาม
ว่าเราควบคุมอะไรได้บ้างอ่ะครับมันทำให้
เราไม่บอยตีตัวเองมากเกินไปบางทีเวลา
ชีวิตมันพังการงานมันพังเนี่ยเรารู้สึก
ว่าโอ้โหทำไมเราทำผิดพลาดเยอะขนาดนี้แต่
จริงจริงมันอาจจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับเรา
100% ใช่ไหมครับบางครั้งมันอาจจะเป็นการ
ที่โอ้โหสถานการณ์โลกเขาเป็นยังไงไม่รู้
ประเทศไหนยกพลไปถล่มประเทศไหนใช่ไหมครับ
เอ่อไม่รู้ว่ามีโรคระบาดเกิดขึ้นหรือ
เปล่านะฮะเทคโนโลยีมันเปลี่ยนเร็วหรือ
เปล่านะครับคือโลกใบเนี้ยมันมีสิ่งที่
เหตุปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้อีกเยอะถ้า
เราเนี่ยเอาใจแล้วก็เอาความรู้สึกของเรา
ครับไปลงกับเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้
>> อืม
>> ผมว่ามันเสียเปล่าแล้วไอ้ความเสียเปล่า
นั้นเนี่ยบางทีมันทำให้เราไม่ได้รวบรวม
เอาสรรพกำลังของเราอ่ะมาแก้ปัญหาในสิ่ง
ที่เราควรจะแก้ได้เพราะนั้นคำถามนี้ก็เลย
คิดว่าเป็นคำถามแบบ
>> เตือนสติแล้วก็ช่วยอะไรได้หลายอย่าง
>> ผมว่า[เสียงกระแอม]อันนี้ช่วยผู้นำได้
เยอะเลยครับพี่เอ๋เช่นว่าบางทีแบบเอ้ยเรา
เป็นผู้นำแล้วแบบ
มือขวาหรือมือดีเรามาลาออกทาเลนต์เรามาลา
ออกเนี่ยแล้วเราแบบโบยตีตัวเองว่าเพราะ
อะไรทำไมนะอย่าไปเลยฉันแย่แน่ๆอะไรอย่าง
เงี้ยเออกลับมาฉันควบคุมอะไรได้บ้างหรือ
เอ้ยหรือว่าเอ้ยจริงๆตอนที่เขาอยู่กับเรา
เราน่าจะดูแลตรงไหนได้เพิ่มขึ้นไหมนะหรือ
ว่าอะไรสำหรับเพิ่มให้เกิดเป็นนิคคนต่อไป
ฉันจะรับคนใหม่มายังไงซึ่งซึ่งตกลงมันมัน
ฟิตหรือเราจะไปปรับคัลเจอร์องค์กรยังไง
เพื่อให้คนคนต่อๆไปยังอยู่กับเราอะไร
อย่างเงี้ยครับพี่
อะไรอย่างเงี้ยหรือว่าแบบเกิดไครซิสเกิด
อะไรต่างๆเศรษฐกิจไวรัสระบาดน้ำท่วมอะไร
อย่างเงี้ยเอ้ยอะไรที่เรากลับมาอะไรที่
เราคอนโทรลได้ทรัพยากรอะไรที่เราคอนโทรล
ได้
>> ใช่เลยครับ
ท่านต่อไปครับสตีฟจ็อบส์ครับที่เป็นสุด
ยอดนักเล่าเรื่องแล้วก็เป็นเขาเรียกว่า
เป็นเอ่ออินโนเวเตอร์คนนึงของโลกใบนี้
ครับสตีฟจ็อบส์ถามยังไงครับพี่
>> พี่ชื่นชมคุณบีมากจำได้ไงวะ
>> [เสียงหัวเราะ]
>> เดี๋ยวจะมีคนที่จำไม่ได้ด้วยครับแต่ว่า
อันนี้เป็นคนที่จำได้
>> เออ
สตีฟจ็อบส์เนี่ยผมสกัดมาเอ่อผมว่าสตีฟ
จ็อบส์เป็นนักตั้งคำถามอยู่แล้วนะครับ
แล้วเขาก็เป็นคนที่เอาจริงมีความขบถอยู่
นะฮะแต่อันนึงเป็นเป็นคำถามง่ายๆเลยที่ผม
คิดว่าน่าสนใจก็คือตอนที่เขาอยู่ที่
แอปเปิลเนี่ยแล้วเขาก็ตั้งคำถามขึ้นมาว่า
ไอ้คอมพิวเตอร์ที่เราใช้งานคอมพิวเตอร์
ส่วนบุคคลเนี่ยที่ใช้กันอยู่ตามบ้านอ่ะ
ทำไมหน้าตามันต้องน่าเบื่อด้วย
>> อ่า
>> จริงๆมันเป็นคำถามแบบเส้นบางบางมากเลย
ครับคุณบี
>> ผมบางภูเขานะครับ
>> เออ
มันคล้ายๆกับว่าเออถ้าเราใช้มันมาแบบ
เนี้ยมันก็หน้าตาเทาเทาเหลี่ยมเหลี่ยมอ่ะ
เราก็ไม่มีคำถามนะครับผมว่าเป็นผมผมก็ไม่
ได้มีคำถามอ่ะก็ก็มันก็แบบคอมพิวเตอร์อ่ะ
มันก็ต้องหน้าตาแบบนี้แหละใช่มั้ยฮะแต่พอ
เขาถามขึ้นมาว่า
เออทำไมมันต้องน่าเบื่อโอ้โหแล้วผมจำได้
ว่าสมัยตอนที่เอ่อแมคเนี่ยมันออกไอ้
เครื่องที่ที่เป็น
โป่งโป่งอ่ะแล้วมันมีสีแบบสารพัดเลย
เฮ้ยมันเปลี่ยนโลกเลยนะครับผมว่า
นี่คอมพิวเตอร์วะแล้วทุกคนก็อยากได้มัน
เลยนะฮะแล้วผมว่าจ๊อบไม่ได้ถามครั้งเดียว
ใช่มั้ยครับอย่าง
ตอนที่เขาทำผมว่าตอนที่มันเริ่มมีไอ้เจ้า
เครื่องเล่น MP3 อ่ะเราก็เห็นแหละว่ามัน
เปลี่ยนจากรูปแบบของจากเทปมาเป็น CD ใช่
มั้ยครับจาก CD มันก็เป็น MP3 เป็นไฟล์
เพลง
>> ครับ
>> แต่สตีฟจ๊อบเขา
ผมว่าเขาตั้งคำถามขึ้นมาว่าไอ้อุปกรณ์ฟัง
เพลงอ่ะทำไมมันเท่ไม่ได้เหรอทำไมมันต้อง
หน้าตาแบบมันเกลี้ยงๆเลยไม่ได้เหรอหรือ
กระทั้งคำถามที่เขาถามใช่มั้ยครับว่า
ไอ้หน้าจอทั้งหมดอ่ะไม่มีปุ่มได้มั้ย
>> เออ
>> ผมว่าคำถามแบบเนี้ยถ้าถ้าเราบอกว่าเออก็
เป็นคำถามที่เขาอาจจะมีรสนิยมความงามอะไร
อย่างเนี้ยนะครับแต่ผมว่าลึกลงไปกว่านั้น
อ่ะ
>> อืม
>> เขามีความเป็นมนุษย์เขาเข้าใจมนุษย์อ่ะ
ครับว่ามนุษย์อ่ะอยากได้อะไรคือถ้าการทำ
งานมันน่าเบื่อทำไมเราไม่ทำคอมให้มันดู
สนุก
>> อืม
>> อะไรอย่างเนี้ยครับเพราะแล้วผมว่าสิ่ง
เนี้ยเป็นสิ่งที่ถ้าเราได้ถามกันในที่
ประชุมในห้องแบบคณะกรรมการหรือว่ากระทั้ง
ในทีมเล็กๆอ่ะครับมีคำถามแบบเนี้ยผุดขึ้น
มาบ้างมันจะทำให้ผมว่ามันมันเหมือนกับมัน
ทลายกรอบ
>> อืม
>> เรานึกว่ามันต้องเป็นแบบนั้นอ่ะใช่มั้ย
ครับอย่างเนี่ยแม้กระทั้งอันเนี้ยสมมติ
ว่าเราเรานั่งคุยกันอยู่เออเราอาจจะถาม
ขึ้นมาก็ได้ว่าเอ้ยพอดแคสต์เนี่ยทำไมเรา
ต้องนั่งห่างกันขนาดนี้
[เสียงหัวเราะ]
คือมันก็อาจจะนำไปสู่อะไรบางอย่างเช่นหัน
หลังคุยอะไรอย่างเนี้ยใช่มั้ยครับก็ไม่แน
>> เออผมว่าเป็นคำถามที่แบบเหมือนกับว่าขบถ
กับ
ที่เราเคยทำมาด้วยคำถามซึ่งบอกว่าเออใน
ยุคนั้นที่พี่เอกพูดแบบเออมันจริงมากเลย
คือแบบ
เออแล็ปท็อปมันจะต้องแบบเหลี่ยมๆแล้วก็
แบบที่มันเป็นสีๆเนี่ยผมได้ยินว่ามันจะมี
แบบเออแบบสวยจนคนอยากเลียคือแบบมันมีแบบ
มอสโต้อย่างเี้ง[เสียงหัวเราะ]มันคือแบบ
เออมันมันสวยเสียจนแบบมันบรรลุกวาดอะไร
อย่างเนี้ยแล้วก็แบบเออมันก็ด้วยคำถามของ
สตีฟจ๊อบมันก็ทำให้เกิดเออ iPod ที่มัน
แบบว่า
ใช่ตอนนั้นมันแบบเออแบบมันอาจจะมี MP3
Player แต่หน้าตามันก็บวมๆไม่ไม่สวยเลย
แล้วก็ใหญ่ๆอะไรอย่างเนี้ยครับเออผมว่า
ถ้าถ้าเป็นในในในองค์กรคือแบบเออสมมุติ
ว่าเราเอ้ยเคยขายผ่าน channel
distributor แล้วโดนหัก GP ซะเยอะเอ้ย
เป็นไปได้ไหมว่าวันที่เราต้องทำ margin
ที่มันดีเนี่ย
เออถ้าเราแบบ
ได้ยอดขายเท่าเดิมหรือเพิ่มขึ้นโดยที่มัน
ต้องผ่าน channel นี้หรือไม่ต้องผ่านรูป
แบบแบบเดิมอะไรอย่างงี้มันก็ทำให้เกิดเออ
เป็น innovation ใหม่ใหม่อะไรอย่างงี้
ครับ
>> ผมว่าคำถามแบบ Steve Jobs อ่ะจะเกิดขึ้น
ได้เนี่ยเมื่อคนคนนั้นน่ะคลุกคลีอยู่กับ
มนุษย์คนอื่นอื่น
>> อืม
>> เหมือนกับเขามีการแบบสังเกตเห็นว่าเออ
เว้ย
ทำไมเราต้องแบกอะไรหนักหนักไปอะไรอย่าง
งี้ครับเออเว้ยทำไมนี่สีมันทึมจังเลย
อย่างงี้ผมว่าอันนี้เป็นคำถามแบบที่มัน
เข้าถึงหัวใจของผู้บริโภคที่เป็นมนุษย์
มากมากเลย
>> อืม
แสดงว่าอันนี้ก็คือบอกว่าเข้าใจ pain
point
เออเข้าใจความต้องการที่แบบของ
นะครับพี่
>> ใช่ใช่เลยครับ
>> customer ระดับหนึ่งเพื่อจะเห็นหรือได้
ยินแล้วก็เอาเอาตัวเองที่เป็น
ว่าเอ้ยถ้ามันเจอแบบเนี้ยเอ้ยจริงจริงฉัน
ก็อยากได้อีกแบบหนึ่งนะแต่วันนี้บนโลกนี้
มันยังไม่มีใครทำสิ่งนี้ออกมา
>> แล้วสิ่งนี้มันน่าสนใจเพราะว่า
ผมว่าคนน่ะเวลาที่เป็นนักเทคโนโลยีเวลา
ที่เป็นวิศวกรอะไรอย่างงี้ใช่ไหมครับ
>> ครับ
>> บางครั้งอ่ะเราชินกับสิ่งที่เราเติบโต
ขึ้นมา
ฉะนั้นเนี่ยถ้าเราลองถอดหมวกตัวเองออก
บ้างครับแล้วเราถอดตัวเองออกไปเนี่ยเรา
เป็นนักการตลาดเราก็อาจจะแบบมองอะไรที่
มันเป็นเฟรมความคิดเดิมเดิมอ่ะครับ
>> อืม
>> ผมว่าไม่ว่าเราจะอยู่ในตำแหน่งไหนหน้าที่
การงานไหนอ่ะครับสิ่งที่มันจำเป็นมากมาก
คือในวันเสาร์อาทิตย์ในวันที่เราเดินออก
จากออฟฟิศไปแล้วอย่างงี้ครับ
เราต้องกลับมาเป็นมนุษย์น่ะ
>> อืม
>> กลับไปเป็นมนุษย์ที่แบบเอ้ยเดินเดินอยู่
แล้วทำไมร้อนจังเลยวะ
เออเรามันควรจะมีเสื้อที่มันเย็นกว่านี้
ไหมอะไรอย่างงี้ใช่ไหมครับเออหรือแบบว่า
เออสะบักงกแล้วแว่นมันตกตลอดเลยเอ้ยมัน
แว่นแบบไหนที่มันจะเกี่ยว
หัวเราได้ดีที่สุดอะไรอย่างงี้ผมว่า
>> มันต้องมีขาแล้วมีเกาะแค่ตรงนี้ได้ไหม
>> เอออะไรอย่างงี้ใช่ไหมครับผมว่าเออพอเรา
เริ่มกลับไปเป็นคนนอกอาชีพอ่ะ
เราอาจจะไปปิ๊งอะไรบางอย่างในอาชีพเรา
เนี่ยแหละที่แบบเราดันชินกับมันมากเกินไป
>> คนต่อไปครับกาลิเลโอครับ
>> โอ้โหครับผม
กาลิเลโอเนี่ยตอนที่สกัดออกมาเนี่ยผมคิด
ว่าเอ่อประเด็นที่เขาได้ทำให้ไว้กับโลก
อ่ะนะครับก็คือในโลกที่มันยังอยู่ยังอยู่
ในยุสมัยที่มันกำลังจะเปลี่ยนผ่านใน
เรื่องความเชื่อกับวิทยาศาสตร์นะครับ
>> อืม
>> ก็อย่างที่เราทราบกันดีว่าในยุคสมัยที่
คริสตจักรแข็งแกร่งมากมากก็จะมีความเชื่อ
ใช่ไหมครับที่บอกว่าโลกเนี่ยเป็นศูนย์
กลางจักรวาลเพราะฉะนั้นเนี่ยใครที่มาพูด
ในสิ่งที่มันไม่ตรงกับความเชื่อชุดนี้
เนี่ยอันที่จริงก็อันตรายนะฮะคุณอาจจะถูก
ขังถูกจับอะไรแบบนี้นะครับถูกลงโทษ
แต่ว่ากาลิเลโอเนี่ยสิ่งที่เขาต้องการจะ
หาอ่ะครับเขาต้องการจะยืนยันข้อมูลเนี่ย
>> อืม
>> จากข้อเท็จจริงอ่ะหมายความว่าเขาต้องการ
พิสูจน์ทราบอ่ะ
>> อืม
>> ผ่านข้อมูลของความเป็นจริงเพราะฉะนั้น
เนี่ยเขาก็มีกล้องโทรทัศน์อะไรอย่างนี้
ใช่ไหมครับแล้วก็ลองส่องดูว่าดวงดาวต่าง
ต่างบนท้องฟ้ามันเป็นยังไงอย่างนี้นะครับ
แล้วเขาก็เสนออ่าทฤษฎีที่จริงจริงมันก็
ต่อเนื่องมาจากอีกหลายหลายคนก่อนหน้านั้น
นะฮะอย่างเช่นโคเปอร์นิคัสอะไรแบบนี้
เนี่ยแล้วก็บอกว่าเออโลกมันไม่ใช่ศูนย์
กลางจักรวาลอ่ะ
>> อืม
>> ถามว่าเราได้เรียนรู้อะไรจากการตั้งคำถาม
ของกาลิเลโอ
>> ครับ
>> เวลาที่เราเถียงกันอ่ะครับบางครั้งเรา
เถียงกันอยู่บนความเชื่อ
>> อืม
>> สมมติคุณบีอาจจะเชื่อแบบหนึ่งนะฮะคุณบี
อาจจะเชื่อว่าเอ่อดวงอาทิตย์มันใหญ่
ที่สุดละในจักรวาลเนี้ยนะครับผมก็จะบอก
ว่าไม่ผมว่าไม่จริงหรอกมันต้องมีอะไรบาง
อย่างใหญ่กว่าดวงอาทิตย์แล้วเราก็เถียง
แบบเนี้ยกันไปได้จนตายอ่ะครับ
>> ครับ
>> แต่ถ้าถ้าเราจะลองมีสตินิดหนึ่งแล้วก็
กลับมาดูว่าเอ๊ะแล้วเราจะหาข้อสรุปของ
สิ่งเนี้ยได้ยังไง
>> อืม
>> ผมว่าสิ่งหนึ่งที่มันช่วยได้คือว่า
งั้นเอาความจริงมาดูดิแล้วความจริงมันคือ
อะไรผมว่าความจริงก็คือข้อมูลใช่ไหมครับ
ถ้าเราถอดกลับมาอยู่ในบริบทของการทำงาน
หรือในที่ประชุม
หลายครั้งเราเถียงกันแบบนี้จริงจริงนะ
ครับ
>> อืม
>> เฮ้ยทำอันนี้ดิทำอันนี้ไม่เอาทำอันนี้ไม่
ดีหรอก
>> อืม
>> แล้วมันไม่มีข้อสรุปอ่ะครับแต่ถ้ามันมี
ใครสักคนหนึ่งยกมือขึ้นมาแล้วบอกว่าเออผม
ว่าเราลองมากางกันดูไหมว่าจากสถิติ 5 ปี
ที่ผ่านมา
>> แฟกซ์มันเป็นอย่างงี้
>> เออมันเป็นอย่างงี้อ่ะเนี่ยแนวโน้ม
>> ของอ่าผู้บริโภคมันเป็นอย่างงี้แนวโน้ม
ของตลาดมันเป็นแบบนี้เนี่ยอ่าแล้วค่อยเอา
ไปประกอบการตัดสินใจ
>> อือ
>> ครั้งเนี่ยอ่าในบางวัฒนธรรมของบางทีมอ่ะ
ครับสิ่งนี้ไม่มีนั่นแปลว่าเราอาจจะไม่มี
คนแบบกาลิเลโออ่ะคือไม่มีคนที่อยู่ในทีม
แล้วก็สะกิดนิดนึงบอกเฮ้ยเราเอาข้อมูลมา
ดูกันไหมอะไรอย่างนี้ขออนุญาตถามถึง
อาร์โนลด์ทอยน์บีครับเป็นยังไงครับพี่เอ๋
อาร์โนลด์ทอยน์บีเนี่ยจริงๆเขาเป็นนัก
ประวัติศาสตร์นะครับผมได้เจอชื่อเขาครั้ง
แรกเนี่ยตอนที่ผมจะเดินทางไปที่เสียมราฐ
ที่กัมพูชาก็คือตอนนั้นจะไปเที่ยวนครวัด
นครธมแล้วเขาก็เป็นคนที่อ่าศึกษาเรื่อง
อารยธรรมโบราณ
>> อือ
>> แล้วก็จะเห็นว่าอารยธรรมต่างต่างที่เขาไป
ศึกษาเนี่ยมันก็เคยยิ่งใหญ่มาก่อนนะครับ
เหมือนกับที่เราไปเห็นซากอ่านครวัดนครธม
แล้วเราก็จะเกิดคำถามแบบเดียวกันกับที่
เขาถามเนี่ยแหละครับว่า
โหเมืองที่มันเคยมีอารยธรรมที่มันใหญ่โต
มีศิลปะที่มันงงดงามแล้วก็วิจิตรบรรจง
ขนาดนี้เนี่ย
มันล่มสลายได้ยังไง
>> อือ
>> ผมว่าเป็นเรื่องเดียวกันกับเวลาที่เราไป
อียิปต์เวลาที่เราเห็นซากของโรมใช่ไหม
ครับคือมันงงจริงนะฮะว่า
เออพังได้ไงอ่ะ
>> อืออือ
>> มันใหญ่มากมันยิ่งใหญ่มากนะครับเขาเนี่ย
ไปศึกษาสิ่งนี้แล้วเขาก็บอกว่ามันมี
เรื่องหนึ่ง
ที่หลายหลายอารยธรรมที่เคยยิ่งใหญ่มาก่อน
เนี่ย
>> ครับ
>> มันคล้ายคล้ายกับว่ามีจุดผิดพลาดอ่ะคล้าย
คล้ายกัน
>> อือ
>> นั่นก็คือว่ามันเริ่มที่จะ
แช่แข็งตัวเองอยู่ในความสำเร็จเดิมอ่ะ
ครับ
>> อือ
>> เพราะฉะนั้นเนี่ยเวลาที่เมืองเมืองหนึ่ง
หรืออารยธรรมหนึ่งเนี่ยมันยิ่งใหญ่ใช่ไหม
ครับจริงจริงรอบรอบอ่ะมันมีความ
เปลี่ยนแปลงมันอาจจะมีคนบางคนคิดอาวุธ
ชนิดใหม่ขึ้นมาได้
>> อือ
>> มันมีอ่าการรวมกลุ่ม
>> อือ
>> อีกแบบหนึ่งมีมีการจัดรูปแบบกองทัพอีกแบบ
หนึ่งซึ่งถ้าพอเราใหญ่แล้วอ่ะเราไม่ค่อย
กลัวใครใช่ไหมฮะคือเราก็จะไม่ค่อยไปสนใจ
ว่าไอ้คนนั้นคนนี้เขาเป็นยังไงหรือถ้า
เกิดว่ามันเริ่มมีคำถามที่เกิดขึ้นใน
อารยธรรมนั้นอ่ะเช่นอ่าคนอาจจะอยู่ใน
อาณาจักรที่มันใหญ่มากเลยแล้วคุณอาจจะ
เป็นอ่าใครสักคนหนึ่งเป็นขุนนางหรือว่า
เป็นแม่ทัพก็ได้ใช่ไหมครับอาจจะทักขึ้นมา
ว่าเอ๊ะเราควรจะสร้างกำแพงเมืองใหม่ไหม
เราควรจะจัดรูปแบบทัพใหม่ไหมเนี่ยมันมี
อาวุธใหม่ที่เราควรจะต้องลองอย่างเงี้ย
ครับ
>> อืม
>> คนที่เป็นผู้นำถ้าเกิดว่ามีความแบบ
เหมือนกับหยิ่งผยองอ่ะมากๆอ่ะเขาก็จะยัก
ไหล่แล้วบอก
ไร้สาระจะทำสิ่งเหล่านั้นทำไมจับตัวมันไป
ประหารอะไรอย่างงี้ใช่ไหมครับ
[เสียงหัวเราะ]มันจะเป็นอะไรแบบนั้นใช่
ไหมครับซึ่งข้อผิดพลาดแบบเนี้ยเกิดขึ้น
ซ้ำๆนะครับเออมันแน่นอนมันไม่ใช่ปัจจัย
เดียวแต่มันเป็นปัจจัยหนึ่งที่น่าสนใจว่า
เออถ้าเราเทียบกันก็เหมือนกันครับองค์กร
ที่อาจจะประสบสำเร็จมันเนิ่นนานนะครับ
หรือว่ายิ่งใหญ่มากๆผมว่าตัวอย่างก็อย่าง
ที่เราคุ้นเคยนะครับไม่ว่าจะเป็นโนเกีย
โกดักต่างๆนานาถามว่าเขาไม่คิดนวัตกรรม
เหรอผมก็ได้ยินว่าจริงแล้วคนในองค์กรก็
คิดใช่ไหมครับ
>> ใช่ครับ
>> แต่ว่าไอ้ความสำเร็จเดิมอ่ะมันบดบัง
ความก้าวหน้าต่อไปอ่ะครับเพราะฉะนั้นคำ
ถามที่เราเรียนรู้ได้จากอาร์โนลด์ทอยบี
เนี่ยก็คือว่าถ้าเราไม่อยากเป็นอารยธรรม
ยิ่งใหญ่ที่ล่มสลายอ่ะเราต้องหมั่น
ตรวจสอบและถามตัวเองอยู่เสมอว่าคุณล้า
หลังแล้วหรือยัง
>> อืม
>> อะไรที่เราเริ่มล้าหลังแล้วมีอะไรที่เป็น
ความสำเร็จเดิมของเราที่วันเนี้ยมันเชย
แล้ว
>> เอาเดทไปแล้ว
>> เออมันไม่ได้แล้วคุณต้องเปลี่ยนใหม่คุณ
ต้องคิดใหม่อะไรอย่างเงี้ยครับ
>> โหอันนี้เป็นคำถามที่ simple but
powerful เลยครับพี่เอ๋เพราะว่าเออทำให้
เราแบบไม่ไม่กลายเป็นองค์กรที่แบบโตแล้ว
ก็สลายไปแบบน่าเสียดายอะไรอย่างเงี้ย
>> อืม
ครับ
>> งั้นคำถามต่อไปครับกับโซเครติสครับเป็นไง
ครับโซเครติสคำถามแบบโซเครติส
>> โซเครติสเนี่ยในตอนที่ผมบรรยายคือผม
เอาเขามาไว้เป็นคนแรกเลยนะฮะเพราะว่าผม
คิดว่าเขาเป็นตัวพ่อแห่ง question mark
[เสียงหัวเราะ]
คือเวลาที่เราอ่านหนังสือของโซเครติส
เนี่ยมันจะเต็มไปด้วยคำถามนะครับซึ่งจริง
ๆก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาเขียนเองด้วยก็เป็น
เพลโตที่เป็นคนที่เป็นผู้ที่เขียนเรื่อง
ราวเหล่าเนี้ยแล้วก็ว่ากันว่าเพลโตก็เป็น
คนที่จดบันทึกอาจารย์เขานะฮะว่าอาจารย์
เขาไปเจอผู้คนแล้วก็เนี่ยไปตั้งคำถามกับ
ผู้คนไปทั่วนะครับว่าเอ้ยคุณเชื่ออย่าง
นั้นจริงเหรอมันต้องเป็นแบบนั้นจริงเหรอ
สิ่งที่โซเครติสถามเนี่ยผมคิดว่ามันก็
เป็น
การกระทำทางปรัชญาที่นักปรัชญาเนี่ยก็ผม
ว่าก็ได้รับอิทธิพลมาจากวิธีการของ
โซเครติสด้วยนะครับก็คือการตั้งคำถามกับ
ทุกสิ่งทุกอย่างที่ดูเหมือนราวกับว่ามัน
มีคำตอบอยู่แล้วผมว่าถ้าเราเอา 3 แกนหลัก
เนี่ยของของปรัชญาที่เขามักจะถามกันก็คือ
ความดีความงามความจริงใช่มั้ยครับ
>> ดีความงามและความจริง
>> ใช่ตกลงแล้วเนี่ยสิ่งเนี้ยมันดีจริงเหรอ
คุณรู้ได้ยังไงว่ามันดีนี่คือวิธีถามแบบ
โซเครติสนะครับอันนี้งามมันงามเฉพาะในสาย
ตาคุณรึเปล่าถ้าไปถามแม่คุณเขาจะบอกว่า
งามมั้ย
ผมว่าโซเครติสเป็นคนที่ยียวนน่ะนะฮะแต่พอ
เราถามแบบเนี้ยผมว่ามันจะเกิดความรู้สึก
หนึ่งว่าถ้าอย่างนั้น
>> อืม
>> ทุกอย่างก็ถามได้หมดเลยดิแล้วมันจะเริ่ม
ถามครับว่า
สิ่งที่ปฏิบัติกันอยู่ที่เรียกว่าความ
ยุติธรรมยุติธรรมจริงเหรอ
>> อ่า
>> ยุติธรรมกับใคร
>> อ่า
>> ใช่มั้ยครับ
อ่าแล้วอ่ะถ้าเราดึงกลับมาที่บริบทของ
องค์กรหรือการทำงานใช่มั้ยครับ
ผมว่าถ้ามีคนแบบโซเครติสสักคนในออฟฟิศวง
เล็บถ้าออฟฟิศอนุญาตให้เขาอยู่นะฮะ
เขาจะสามารถถามได้หมดเลยอ่ะครับว่าทำไม
CEO ต้องได้เงินเดือนเท่าเนี้ย
[เสียงหัวเราะ]
ทำไมเราต้องจัดโต๊ะกันแบบเนี้ยทำไมมันไม่
มีวิธีการจัดโต๊ะแบบทำไมเราต้องนั่งทำงาน
ทำไมเราไม่ยืนทำงานทำไมห้องประชุมมันต้อง
มีเก้าอี้เต็มไปหมดเลยทำไมเราไม่ไปประชุม
กันในสระว่ายน้ำ
สิ่งเหล่าเนี้ยถามว่ามันเป็นคำถามชวน
ทะเลาะมั้ยอันที่จริงใช่
แต่การที่ทีมเราอ่ะมีสักคนนึงอ่ะครับที่
เป็นมนุษย์ที่ไม่เชื่ออะไรง่ายง่ายเนี่ย
ผมว่าก่อเกิดอะไรหลายอย่างมากจริงจริงมัน
จะก่อเกิดทั้งหมดที่เราคุยกันขึ้นมาก็คือ
ว่ามันก่อเกิดบรรยากาศของการที่ตั้งคำถาม
ได้ผมว่าพอมันตั้งคำถามได้ครับมันจะนำไป
สู่นวัตกรรมทางความคิดคือพอคนมันกล้าถาม
อ่ะแต่ไอ้การจะกล้าถามมันมันเหมือนต้องมี
หัวหอกหัวหมู่ทะลวงฟันอ่ะสักคนนึงใช่มั้ย
ครับแล้วก็ผมว่าคนบุคลิกแบบโซเครติสอ่ะ
มันคือคนแบบนั้นนะครับ
>> กลายเป็นว่าคำถาม
>> เวทของโซเครติสก็คือว่าเออเป็นเป็น
คาแรคเตอร์ของคนที่
สงสัยและกล้าตั้งคำถาม
อืมแล้วผมชอบเคยอ่านเจอเหมือนโซเครติสบอก
มีคนจะมาเล่าเรื่องอะไรให้เขาฟังเขาบอก
เดี๋ยวก่อนคุณอย่าเพิ่งเล่าคุณช่วยตอบ 3
คำถามของผมก่อนว่า[เสียงหัวเราะ]เอ๊ะเป็น
ข่าวดีหรือข่าวร้ายเออมันเกี่ยวกับผมมั้ย
นะอะไรประมาณนั้นอันนั้นใช่มั้ยครับพี่
เอ๋พอจะจำคอนเทนต์นั้นได้มั้ยครับ
>> ไม่รู้ครับอันนี้ไม่รู้
>> เคยเคยเคยมีคนบอกว่าเออแบบเออถ้ามัน
เกี่ยวกับเค้ามั้ยนะเป็นข่าวดีหรือข่าว
ร้ายเออแล้วมันมีประโยชน์มั้ยอะไรประมาณ
เนี้ยเค้าบอกอ๋อจริงๆก็อ๋อคุณฟังตามๆกัน
มาหรือคุณสัมผัสมันได้แบบด้วยตัวเองเค้า
บอกอ๋ออันเนี้ยก็แบบว่าหนึ่งก็ก็ฟังตาม
ตามเค้ามาเค้าบอกมาอีกทีนึงผมไม่ได้เห็น
ด้วยตัวเองแล้วก็เป็นข่าวร้ายด้วยแล้วก็
ไม่เกี่ยวกับตัวโซเครติสด้วยผมโอเคงั้นผม
ไม่ขอฟังอะไรอย่างเนี้ย[เสียงหัวเราะ]ผม
ก็บอกเออแบบเออก็เป็นอะไรที่แบบเออผมว่า
คำถามที่เค้าถามมันเป็นทำให้คนที่จะมา
เล่าอะไรอย่างเนี้ยเค้าได้ฉุกคิด
>> อืม
>> ระดับหนึ่ง
>> แล้วผมว่าสิ่งที่เอ่อเป็นเสน่ห์อีกอย่าง
หนึ่งของโซเครติสเนี่ยคือเวลาที่เค้าตั้ง
คำถามอ่ะครับเค้าต้องการที่จะแสวงหาคำตอบ
ที่แท้จริงจริงจริงคือเค้าไม่ได้ถามแบบ
ชวนตีหรือว่าเอ่อไม่ได้ยืนยันความคิดเห็น
ของตัวเองเท่านั้นน่ะแต่เค้าถามเพื่อ
ตรวจสอบความคิดนั้นเช่นคุณบีบอกว่าบอกแบบ
เนี้ยมาเวลาที่ผมถามแล้วผมไม่ได้มีเจตนา
ที่จะโจมตีผมมีเจตนาที่จะลองชวนคิดให้มัน
ลอง
เอ๊ะจริงเหรอตรวจสอบอีกใช่มั้ยแล้วมุมนี้
ล่ะมุมนี้ล่ะ
ถ้าเราเป็นคนที่สนทนาอยู่กับคนแบบ
โซเครติสอ่ะครับแล้วเราไม่ปฏิเสธเค้านะ
ครับ
>> อืม
>> สิ่งที่จะเกิดขึ้นก็คือเราจะเติบโตขึ้น
พร้อมกันก็คือว่าเราทั้งคู่อ่ะจะได้
ตรวจสอบความคิดของตัวเองอย่างแหลมคมเลย
อย่างแบบโอ้โหลึกซึ้งเลย
>> ถ้าเกิดว่าใส่คำถามของโซเครติสเป็นคำถาม
ที่แบบตรวจสอบความจริงใช่มั้ยครับทำให้
เราได้เห็นเอ่อมุมที่เราคิดว่าเออมันมัน
ดีมันดีจริงมั้ยมันงามมันงามจริงเหรออะไร
ประมาณนี้ใช่มั้ยครับ
>> ใช่
>> งั้นสุดท้ายครับเป็นคำถามที่แบบของ
อินเดียโบราณ
>> ใช่
>> ครับ
>> อืมเอ่อ
ตอนที่ยกวิธีตั้งคำถามแบบอินเดียโบราณ
เนี่ยขึ้นมาก็คือ
ผมว่าในยุคสมัยจริงๆก็ยุคสมัยคาบเกี่ยว
กันแล้วก็เดียวกันกับยุคของพระพุทธเจ้า
นะครับผมว่าสิ่งหนึ่งที่มันเกิดขึ้นใน
สังคมอินเดียในตอนนั้นเนี่ยมันก็เต็มไป
ด้วยนักปรัชญานักบวชนะครับผู้ที่แสวงหา
ความจริงเนี่ย
เขาต้องการที่จะเสาะหาครับว่าตกลงแล้ว
เนี่ยฉันเป็นใครในโลกใบเนี้ย
>> อืม
>> อืมมันคือการพยายามที่จะหาคำตอบในเชิงว่า
ตัวตนและความจริงแท้มันคืออะไรสิ่งนี้มัน
ก็ลึกมากนะครับถามว่าในทุกวันนี้มันยังมี
คำถามแบบนี้อยู่ไหมผมว่ายังมีทุกๆคนยังคง
ถามสิ่งนี้อยู่ในใจอยู่เสมอเลยว่าใน
วันที่ว่างว่างตื่นขึ้นมาหรือว่าวันที่
เรารู้สึกว่าชีวิตนี้มันยากจังเลยอ่ะ
บางครั้งคำถามแบบนี้มันก็จะผุดขึ้นมาใช่
ไหมครับว่า
ฉันเกิดมาทำไม
>> อืม
>> ฉันเป็นใครในโลกใบนี้แล้วความจริงแท้ของ
โลกใบเนี้ยมันคืออะไรเหรอนะครับ
ถามว่าสิ่งเหล่านี้ถ้าเราโยกกลับไปอยู่ใน
บริบทของธุรกิจการทำงานเนี่ย
>> อืม
>> มันสำคัญยังไงสำหรับผมเนี่ยผมคิดว่าถ้า
เอาแบบในระดับพื้นฐานก่อนนะครับมันก็จะ
สามารถตั้งคำถามได้ครับว่าตกลงแล้วการมี
เราการมีฉันเนี่ยอยู่ในระบบเนี้ยอยู่ใน
โลกใบเนี้ยอยู่ในสังคมเ_{
>> อืม
>> มันมีประโยชน์ยังไง
>> อืม
>> คือมันคือคำถามเชิงตัวตนอ่ะไม่งั้นเนี่ย
เวลาเราทำงานไปเรื่อยเรื่อยบางคนเนี่ยอาจ
จะเริ่มต้นทำธุรกิจเนี่ยขึ้นมาจาก
เจตนาที่แบบต้องการที่จะแก้ปัญหาอะไรบาง
อย่างใช่ไหมครับต้องการที่จะเป็นประโยชน์
อะไรบางอย่างหรือกระทั่งตัวเราเองเข้าไป
ทำงานในองค์กรเนี่ยเรารู้สึกว่าเราเรียน
มาแบบเนี้ยเราก็อยากจะใช้ความรู้ความ
สามารถของเราเนี่ยไปสร้างประโยชน์ใช่ไหม
ครับ
>> ครับ
>> แต่พอเราทำธุรกิจมาระยะหนึ่งทำงานมาระยะ
หนึ่งเนี่ยตรงเนี้ยมันจะเลือนไปครับมันจะ
มีแค่เป้าหมายวันต่อวันอ่ะหรือไม่งั้นก็
อ่ะไตรมาสนี้คุณจะทำผลงานให้ได้เท่านี้ปี
นี้คุณจะทำผลมันจะเป็นอะไรที่
มันเป็นเชิงสำหรับผมนะครับผมคิดว่ามัน
เป็นเชิงมูลค่ามากกว่าเชิงคุณค่า
>> อืม
>> เพราะฉะนั้นการตั้งคำถามเชิงตัวตนเนี่ย
มันพาเรากลับไปสู่คำตอบที่เป็นคุณค่าอีก
ครั้งหนึ่ง
>> อืม
>> แล้วผมว่าเวลาที่เราทำงานอยู่ทั้งในแง่
ของปัจเจกในแง่ขององค์กร
>> ครับ
>> มันน่าจะตั้งคำถามแบบนี้อยู่บ่อยบ่อย
เพราะว่ามันคือคำตอบว่าในช่วงเวลาที่มัน
ยากในช่วงเวลาที่กำไรมันอาจจะหดหายไปอะไร
คือเหตุผลหรอที่คุณยังทำสิ่งเนี้ยอยู่
>> อืม
>> อืมที่คุณยังอยากตื่นขึ้นมาแล้วก็ผลักดัน
ในสิ่งเนี้ยให้มันสำเร็จให้มันให้มันเติบ
โตขึ้นไปให้ได้แล้วผมว่าอันเนี้ยเป็นคำ
ตอบเชิงคุณค่า
>> ผมว่าคำถามนี้ดีจังมันทำให้เราแบบกลับไป
ถามตัวเองว่า who am I ใช่มั้ยครับแล้ว
ก็สิ่งที่เราตื่นเช้ามาทำทุกวันเนี้ยมัน
เรา stand for อะไรเรากำลัง contribute
อะไรในเชิงมิติที่เป็นคุณค่าให้กับสังคม
ประเทศนี้เพราะบางอย่างที่พี่เอ๋บอกบาง
บางบาง activity ที่เราทำอาจจะยังไม่ได้
เห็นเงินณตอนนี้ถ้าแบบว่าเราเราตอบคำถาม
อันเนี้ยกับตัวเราเองไม่ได้เราก็จะรู้สึก
แบบ burn out หรือรู้สึกแบบ
ทุบตีตัวเองด้อยค่าอะไรประมาณเนี้ยทำให้
สุดท้ายไอ้สิ่งที่คุณตั้งใจไว้มันก็ยัง
ไม่ออกดอกออกผลคุณก็ถอดใจมันไปก่อน
>> ใช่ครับ
>> อืม
>> เพราะหลายครั้งเวลาที่เราใช้ชีวิตอยู่และ
ทำงานอยู่เนี่ย
อ่าสิ่งที่ได้รับมามันไม่ได้ตรงตามที่ใจ
เราต้องการเสมอไปใช่มั้ยครับผลลัพธ์ไม่
ได้เป็นไปตามนั้นโบนัสอาจจะไม่ได้ออกเท่า
ที่เราคิดนะครับหรือว่างานบางช่วงมันยาก
มากเลยอย่างเนี้ยครับไอ้คำตอบชุดเนี้ยมัน
จะช่วยเป็นอีกหนึ่งคำตอบอีกมิติหนึ่งของ
ชีวิตอ่ะที่ทำให้เรารู้สึกว่าเออเราอาจจะ
ต้องทน
สักช่วงเวลานึงนะแล้วเดี๋ยวพอมันผ่านตรง
นี้ไปได้อ่ะเออเราจะเห็นผลลัพธ์ของมัน
ทั้งในเชิงคุณค่าและมูลค่าที่เรารู้สึก
ว่าโอเคกับมันได้
>> ครับ
>> [เพลง]
[เพลง]
Continue with YouTLDR
Analyze another video with Pro
Process a new video, search every timestamp, compare sources, and keep the result in your library.
More transcripts
Explore other videos transcribed with YouTLDR.

แนวคิดการสปอนเซอร์ หัวใจสำคัญที่สร้างความมั่นคงและยั่งยืนในธุรกิจแอมเวย์ โดย คุณพิบูลย์ ดิษฐอุดม
Allbest BY AMNET FAMILY CHANNEL · Thai

Si quieres ser un hombre de fracaso, nunca veas este sermón | Hyeok Park | Brother Hyeok
Brother Hyeok Español · Spanish

Profeta coreano revelando secretos espirituales en español | Hyeok Park | Brother Hyeok
Brother Hyeok Español · Spanish

¡El Secreto para Caminar en el Poder de Dios!
Vlad Savchuk Español · Spanish

"¿Quién Tiene Sed? Escúchame" (Palabra del Espíritu Santo) | Hyeok Park | Brother Hyeok
Brother Hyeok Español · Spanish

Como desatar finanzas celestiales | Hyeok Park | Brother Hyeok
Brother Hyeok Español · Spanish

¡ALERTA! Profecía para México [La Voz de Dios para México] | Hyeok Park | Brother Hyeok
Brother Hyeok Español · Spanish

2026년에 대해 하나님께서 하시는 말씀 (하나님의 음성 및 예언의 말씀) | 박혁 전도자 Hyeok Park | Brother Hyeok's 2026 Prophecy
Brother Hyeok · Spanish

2026년부터 3년동안 영적 세계와 이 땅에서 벌어질 일 [충격 예언] | 박혁 전도자 Hyeok Park | Brother Hyeok
Brother Hyeok · Spanish

Prophecy: Currency, Stocks & Crypto (feat. President Trump) | Hyeok Park | Brother Hyeok
Brother Hyeok · English

3차 세계대전 전쟁, 북미, 이스라엘, 우크라이나 예언 및 축복기도 | 박혁 전도자 Hyeok Park | Brother Hyeok
Brother Hyeok · Spanish

Will AI Kill Us—or Are We Panicking? | Scott Aaronson vs Robin Hanson
Hermetiq · English